چكيده انديشه‌ها (فارسي)
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٣ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨١ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص

چكيده انديشه‌ها (فارسي) - الدكتور محمد التيجاني - الصفحة ١٢٢

٧ - بزرگانى چون " حجر " و ديگران را به جرم محبت على (عليه السلام) به شهادت رسانيد (١).
٨ - سبط اكبر پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله) يعنى امام حسن (عليه السلام) را مسموم نمود (٢).
٩ - " محمد بن ابى بكر " را كشت و به بدترين صورت بدنش را پاره پاره كرد (٣).
١٠ - پس از كناره گيرى امام حسن مجتبى (عليه السلام) از حكومت در اولين سخنرانى خود در جمع تمام صحابه پيامبر (صلى الله عليه وآله) اعلام مىدارد:
- " من با شما كار زار نكردم كه نماز بخوانيد يا روزه بگيريد، بلكه مىخواستم بر شما امارت و حكومت كنم و هم اكنون مىبينيد كه حاكم و رهبر شمايم " (٤).
١١ - " ابو الاعلى مودودى " در كتاب خلافت و ملوكيت از

(١) آنگاه هدايت شدم، ص ١٧٣ تا ص ١٧٧، و از خدا پروا كنيد، ص ١٢١.
(٢) اهل سنت واقعى، ج ٢، ص ٨١.
(٣) اهل سنت واقعى، ج ٢، ص ٧٩.
" مسعودى " مىگويد: " عمرو بن عاص " و " معاوية بن خديج " " محمد بن أبى بكر " را در حالى كه هنوز جان در بدن داشت در پوست حمارى گذاشتند و آتش زدند، اين خبر وقتى به " معاويه " رسيد خوشحال شد، ولى على (ع) از اين واقعه بسيار اظهار حزن كرد و او را فرزند خويش خواند. مروج الذهب ج ٢، ص ٤٠٩، و تاريخ " طبرى " ج ٥، ص ١٠٤.
(٤) شرح نهج البلاغه " ابن ابى الحديد " نامه ٣١، ج ١٦، ص ٤٦.
(١٢٢)