ج: بدا يعنى خداوند تصميم به انجام كارى بگيرد و سپس آن تصميم را تغيير دهد، نه اينكه پشيمان شود، يا اينكه از اول آن را نمىدانست.
اين عقيده همان محتواى آيه قرآن است نه چيزى فراتر از آن كه مىفرمايد:
* (يمحوا الله ما يشاء ويثبت وعنده أم الكتاب) * (١).
يعنى: " خداوند هر چه را بخواهد نابود مىكند و هر چه را بخواهد نگاه مىدارد كه مادر كتابها نزد اوست ".
پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله) در تفسير آيه فوق فرمود:
- " صدقه دادن، نيكى به پدر و مادر كردن و كار خير انجام دادن، بدبختى را مبدل به خوشبختى كرده، عمر را زياد مىكند و انسان را از مرگ بد نگه مىدارد " (٢).
اگر اعتقاد به تغيير و تبديل الهى نباشد هيچ ارزشى براى نمازها و دعاهاى ما نخواهد بود، در حالى كه احكام الهى از پيامبرى تا پيامبر ديگر تغيير مىكند وحتى در سنت پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله) ناسخ و منسوخ وجود دارد، پس عقيده به بدا نه كفر است
چكيده انديشهها (فارسي)
١ ص
٢ ص
٣ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٣ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨١ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
چكيده انديشهها (فارسي) - الدكتور محمد التيجاني - الصفحة ١٥٢
(١) سوره رعد، آيه ٣٩.
(٢) الدر المنثور في التفسير المأثور، " سيوطى "، ذيل آيه فوق، ج ٤، ص ٦٦١.
(٢) الدر المنثور في التفسير المأثور، " سيوطى "، ذيل آيه فوق، ج ٤، ص ٦٦١.
(١٥٢)