وهابيت بر سر دو راهى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧ - ريشههاى خشونت در تعليمات پيشوا

رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذا هُمْ يُشْرِكُونَ». [١]

ولى مشركان زمان ما در هر دو حال به غير خدا متوسّل مى‌شوند، هم در رفاه و هم در بلا!

ثانياً، مشركان جاهليّت سنگ و چوبى را مى‌پرستيدند كه مخلوق و مطيع خدا است! ولى مشركان عصر ما افراد فاسق را مى‌پرستند (كه به ظاهر منظورش بعضى از سران صوفيّه است) [٢] به اين ترتيب خون و مال و ناموس آنها مباح‌تر است!

البتّه اين برداشت‌ها حاصل يك سلسله مغالطه‌هاست كه در فصل آخر اين كتاب، پرده از روى آن برداشته خواهد شد. در اينجا منظور روشن ساختن ريشه خشونت آنها نسبت به جان و مال مسلمين غير وهّابى است.

٣- نمونه ديگرى از خشونت آن‌ها اين است كه مخالفان خود را- كه جمعى از بزرگان علماى اهل سنّت هستند- هنگام گفتگو با القاب زشت و توهين‌آميز ياد مى‌كند، به عنوان مثال:

[١]. عنكبوت، آيه ٦٥.

[٢]. او مى‌گويد: اعلم أن شرك الاوّلين أخفّ من شرك اهل زماننا بامرين: احدهما: انّ الاوّلين لا يشركون و لا يدعون الملائكة و الاولياء و الاوثان مع اللَّه إلّا في الرخاء و أمّا الشدة فيخلصون لله الدعاء كما قال تعالى: (فاذا ركبوا فى الفلك ...) الامر الثانى: انّ الاوّلين يدعون مع الله اناساً مقرّبين عند الله ... و اهل زماننا يدعون اناساً من افسق الناس. (شرح كشف الشبهات، صفحه ١٠٠).