وهابيت بر سر دو راهى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٧ - و) بدعت در كتاب و سنّت
سوّم و هفتم و چهلم كه يك امر عرفى است، جزء دستورات اسلام بدانيم و يا جشن و شادمانى در اعياد اسلامى را واجب شرعى بشمريم و امثال اينها.
به عبارت روشنتر، نوآورىها سه گونه است:
١- نوآورى در امور صد درصد عرفى كه هيچ ارتباطى به مسائل شرع ندارد، مانند نوآورىهاى مربوط به صنايع و اختراعات و علوم طبيعى كه در زمان حيات و عصر پيامبر اسلام و ساير پيشوايان معصوم نيز بوده است، زيرا قافله علوم و اختراعات هيچگاه متوقّف نمىشود، اين گونه بدعتها جزء بدعتهاى مفيد و سازنده است، زيرا همه عقلاى جهان از هر پديده مفيدى- بدون تعصّب- استقبال مىكردند، از هر قوم و ملّتى كه بوده باشد.
٢- نوآورىهاى عرفى پيرامون موضوعات شرعى، بىآنكه نسبت به شرع داده شود، مثل بناى مساجد با كيفيّت خاص، گلدستهها، محرابها، كاشىكارىها، كتيبهها، استفاده از بلندگو براى اذان و صدها از اين قبيل.
به يقين هيچ يك از اينها در عصر پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نبود، آيا هيچ كس مىگويد اينها بدعت و حرام است، در حالى كه تمام مساجد مسلمين حتّى در عربستان سعودى و مراكز وهّابيّت و مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله پر از اينهاست.
همچنين تغييرات زيادى كه در مسجد الحرام صورت گرفته است،