آيات ولايت در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٩ - «ابنائنا»، «نسائنا» و «انفسنا» كيانند؟

احاديث و روايات اتّفاق دارند كه پيامبر صلى الله عليه و آله براى مباهله على و فاطمه و دو پسر آنان را انتخاب كرد. و كلمه «نسائنا» در آيه شريفه بر فاطمه و كلمه «انفسنا» بر «على» حمل شده است؛ البتّه مستند اين روايات و منبع آن، شيعيان است و هدف آنها از اين گونه روايات روشن است!

واقعاً اين سخن از محمّد عبده عجيب است و صدر و ذيل آن متناقض مى‌باشد زيرا در ابتداى سخن ادّعاى اتّفاق و اجماع روايات مى‌كند و در ذيل آن، همه آنها را به شيعه نسبت مى‌دهد!

علاوه بر اين كه (همانگونه كه گذشت) سخن ذيل صحيح نيست، چون بيشتر روايات مذكور- بر خلاف ادّعاى ايشان- از اهل سنّت نقل شده است.

در مقابل اين سخنان بى‌اساس جز تأسّف و افسوس چيزى نمى‌توان گفت.

به هر حال، آيه مباهله، با توضيحاتى كه گذشت، از آيات محكم و صريحى است كه دلالت روشنى بر ولايت امير مؤمنان عليه السلام و فرزندانش عليهم السلام دارد.

سؤال: درست است كه آيه مباهله فضيلت و افتخارى براى امير المؤمنين، علىّ بن أبي طالب عليه السلام، محسوب مى‌شود؛ ولى چه ارتباطى با مسأله ولايت و رهبرى آن حضرت دارد، كه شما در اينجا به عنوان يكى از آيات مربوط به ولايت مورد بحث قرار داده‌ايد؟

پاسخ: همانگونه كه گذشت منظور از «أنفسنا» در آيه مباهله، شخص حضرت على عليه السلام است. اين كه پيامبر صلى الله عليه و آله، على عليه السلام را جان خود خوانده، و او را «نفس» خويش خطاب كرده، آيا معناى حقيقى مراد است، يا تنزيل مقامى منظور است؟

بدون شك معناى حقيقى منظور نيست؛ يعنى «على» پيامبر نيست! بلكه منظور اين است كه على عليه السلام در فضائل و كمالات و مقامات همچون پيامبر صلى الله عليه و آله است، در شجاعت و رشادت و شهامت و تقوا و ايثار و خلاصه تمام كمالات و مقامات مانند پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله است. نتيجه اين كه على عليه السلام در مقامات و كمالات نازل منزله پيامبر صلى الله عليه و آله و تالى‌تلو اوست.