ايمان و آثار سازنده آن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٦ - ٢ فطرت انسان، بهترين راهنماست
و نداى «اللّه اكبر» در روزهاى جمعه از گلدسته هاى مساجد مسلمانان و زنگ ناقوس كليساها در روزهاى يك شنبه به گوش همه جهانيان مى رسد و اگر با هواپيما از فراز قاره هاى مختلف جهان عبور كنيم، تجليات اين حس را هم در ميان غنى ترين كشورهاى جهان، و هم در ميان فقيرترين و عقب مانده ترين ملل عالم، با ديدگان خود مشاهده مى نماييم.
آيا يك چنين انديشه و احساس جهانى در تمام اعصار و قرون در ميان تمام ملل جهان از غنى و فقير، نشانه فطرى بودن نيست؟
گذشته از اين هر فرد منصفى بدون توجه به مسائل سياسى و فلسفى، حتى گفته هاى خداپرستان و مادى ها در موقع گرفتارى و بيچارگى در اعماق دل خود احساس مى كند كه به طور ناخودآگاه به سوى يك نيروى مرموز مافوق الطبيعه، به سوى يك قدرت ازلى و ابدى، قدرتى كه مى تواند نيازمندى و بيچارگى او را برطرف سازد، كشيده مى شود، و بى اختيار از او استمداد مى طلبد.
٢. فطرت انسان، بهترين راهنماست
حس خداجويى بسان ساير احساسات درونى، بدون تعليم و رهبرى كسى در درون انسان بيدار مى شود همان طور كه انسان در اوقات خاصى از عمر به يك سلسله از مسائل مانند منصب و مقام،