ايمان و آثار سازنده آن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٥٩ - حس«محاكات و همرنگى»

به صورت برق آسا در اجتماع انتشار مى يابد، همان طور كه مثلاً بيمارى «التور» خودى و بيگانه نمى شناسد و با سرعت سرسام آور اجتماع بزرگى را آلوده مى كند، همچنين مفاسد اخلاقى بر اثر تأثيرى كه دوست در دوست، همكار در همكار دارد آن چنان نفوذ مى كند كه گروهى را به لب پرتگاه سقوط مى كشاند.

بى جهت نيست كه پيشوايان بزرگ مذهبى ما، كسانى را كه در مجامع عمومى به گناه تظاهر مى كنند به كيفرهاى سخت محكوم نموده و معتقدند كه زيان چنين گناه نه تنها متوجه شخص گناهكار مى گردد، بلكه دامنگير اجتماع نيز مى شود.[١]

روى اين بررسى، مسئله حس مسئوليت و لزوم مبارزه با انحرافات اخلاقى و كژى هاى اجتماعى، يك مسأله سياسى و حساب شده و مطابق با اصول مسلم علمى است و ما براى حفظ سعادت خود هم باشد (تا چه رسد سعادت ديگران) نبايد در برابر مفاسد بى طرف و بى تفاوت باشيم.

گذشته از اين كه سعادت ما نيز در اين راه است، اصولاً دلسوزى و نوعدوستى و راهنمايى افراد يكى از عالى ترين مظاهر تجلى عواطف انسانى است، و نشانه يك انسان كامل آن است كه مراتب مهر دوستى