ايمان و آثار سازنده آن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٥ - ١ حس خداجويى حس عمومى وجهانى است
١. حس خداجويى حس عمومى وجهانى است
حس خداشناسى و تمايل به ماوراء طبيعت، به زمان و يا نقطه خاصى از جهان اختصاص ندارد، بلكه به گواهى تاريخ و آثار باستانى كه از اقوام و ملل مختلف جهان اعم از متمدن و وحشى به دست آمده است، اعتقاد به خدا و مبدأ جهان، پيوسته در ميان تمام ملل، به صورت يك انديشه زنده وجود داشته است و در حفارى ها و كاوش هايى كه به وسيله دانشمندان باستان شناس براى آگاهى از طرز زندگى و پايه تمدن و افكار و عقايد اقوام گذشته انجام گرفته است، مجسمه ها و علايم و خطوط، گواهى مى دهند، كه آنان داراى معابدى بوده اند كه در آن نقاط به عبادت معبودهاى خود مى پرداخته اند و گروهى از آنها بت ها را به عنوان معبود، مى پرستيدند و به قول دانشمند مصرى «فريد وجدى»: نتيجه كاوش در طبقات زمين مى رساند كه وثنيت و بت پرستى از روشن ترين و بارزترين ادراكات بشر بوده تو گويى اعتقاد به مبدأ همراه با پيدايش بشر به وجود آمده است.[١]
حس دينى هم اكنون در ميان ملل متمدن جهان يك حس طبيعى است كه داراى تجليات خاصى مى باشد به طورى كه الآن قسمت مهمى از روى زمين را معابد و كليساها و مساجد اشغال كرده است،
[١] دايرة المعارف، ماده «وثن». البته بت پرستى، انحرافى از يگانه پرستى بوده است.