ايمان و آثار سازنده آن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٣٥ - در سايه ايمان
دوران حيات امواج عواطف مردم به سوى آنها متوجه شده و پس از مرگ آنان را به نيكى ياد كنند.
تعجب نكنيد! زيرا با يك تجزيه و تحليل صحيح معلوم مى شود كه چنين آرزويى، يك تمناى فطرى و طبيعى بوده و انعكاسى از «حب ذات» و «خويشتن خواهى» است كه در تمام انسان ها بدون استثناء وجود دارد، و كليه جنبش هاى معنوى و مادى، از آن سرچشمه مى گيرند.
«حب ذات» در صورتى كه داراى حد و مرزى باشد و انسان حقوق و شخصيت ديگران را نيز مانند خود به رسميت بشناسد و آنها را فداى «خودخواهى» حساب نشده خود نسازد، از اركان زندگى اجتماعى صحيح مى باشد ولى آن خودخواهى مطلق كه بازگشت آن به «جز خودنخواهى» است، غريزه تعديل نيافته اى است كه سبب مى شود انسان حقوق و اموال و شئون ديگران را فداى خود سازد، و چنين غريزه تلطيف نشده اى، از رذايل اخلاقى به شمار مى رود.
خلاصه مهر طلبى در اجتماع، علاقه به داشتن محبوبيت در ميان مردم، يك خواست طبيعى و انسانى است و با هيچ اصل اخلاقى تصادم و مخالفت ندارد.
از اين نظر تعجب نخواهيم كرد وقتى ببينيم كه پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله وسلم) در نيايش خود از خدا مى خواهد كه براى او در دل هاى مردم مهر و مودت