ايمان و آثار سازنده آن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١١٥ - اخلاص در عبادت

پرستان، در برابر اين نوع بت ها تا سر حد «الوهيت» خضوع نموده و همه چيز خود را فداى آنها مى سازند.

از اين جهت قرآن روى مسئله دورى از شرك و گرايش به اخلاص، عنايت خاص نشان مى دهد و شرك را مايه تباهى انسان مى داند آنجا كه مى فرمايد:

(وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللّهِ فَكانَّما خَرَّ مِنَ السَّماءِ فَتَخَطفَهُ الطَّيْر أَوْ تَهوى بِهِ الرِّيح فِى مَكان سَحيق).[١]

«هر كس براى خداوند شريكى قرار دهد مانند اين است كه از آسمان به روى زمين سقوط كند در اين موقع يا مرغان هوا او را مى ربايند، يا اين كه باد او را به نقطه دوردستى پرت مى كند».

ولى بايد توجه نمود كه مقصود از شرك همه انواع شرك و دوگانه پرستى است، خواه بت هاى مصنوعى باشـد ماننـد «لات» و «هبل» كه عرب جاهلى اين دو بت را پرستش مى كرد. و يا بت هايى مانند مقام و منصب و زن و شهوت و پول و ثروت و... باشد و به قول مولوى:

مـادر بت ها بـت نفـس شمــاسـت *** زانكه آن بت مار، و اين بت اژدهاست