ايمان و آثار سازنده آن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١١٣ - اخلاص در عبادت
عبادت رهايى يافته، و بت هاى ظاهرى و مصنوعى را شكسته اخلاص در عمل و نفى شرك در عبادت، معنى ديگرى پيدا كرده كه بسيار لطيف و روح پرور است و آن اين كه جز خدا محرك ديگرى در انجام وظايف نداشته باشيم و عبادت هاى ما از هر نوع «ريا» و «شهرت» بلكه تمام كارهاى خير و نيك ما از هر نوع هوا و هوس دور باشد، و انگيزه ما در كارهاى فردى و اجتماعى كسب رضاى خدا باشد و شعار ما در زندگى اين باشد:
(قُلْ إِنّما أَعِظُكُمْ بِواحِدَة أَنْ تَقُومُوا للّهِ مَثْنى وَفُرادى).
«بگو من به يك كلمه شما را پند مى دهم و آن اين كه دسته جمعى و يا تك تك براى خدا قيام كنيد و كارهاى فردى و اجتماعى شما همگى براى خدا باشد».
و هدف ما در اين بحث پرورش اين قسمت از اخلاص است كه مورد ابتلاى جامعه اسلامى مى باشد زيرا اخلاص به آن معنى كه خدا را بپرستند و از پرستش بت ها دورى جويند، براى جامعه اسلامى خود به خود حاصل است و همه ما در پرتو پذيرفتن توحيد و گفتن «لا اله الاّ اللّه» از اين مرحله جسته و اين نوع بت ها را شكسته ايم.
آرى قرآن، براى بت و شرك معنى وسيع ترى قائل شده كه شرك به آن معنى، دامن بسيارى از افراد جامعه ما را مى گيرد، و ما را در چنگال بت پرستى و شرك قرار مى دهد و آن اين كه: از ريا و ظاهر سازى و شهرت و خودنمايى دورى جوييم و تشريح اين قسمت هدف