ايتاءِ الزَّكوةِ، يَخافُونَ يَوْماً تَتَقَلَّبُ فيهِ الْقُلُوبُ وَ الْأَبْصارُ» «١» مردانى كه هيچ تجارت و خريد و فروشى آنان را از ياد خدا و اقامه نماز و پرداخت زكات باز نمى‌دارد، ايشان از روزى كه دلها و ديدگان دگرگون مى‌شود هراسناكند.
ناگفته نماند كه اين عشق و شيدايى، يك طرفه نيست، بلكه از آن سو نيز محبت و عنايت الهى شامل حال نمازگزار مى‌گردد و او را غرق الطاف خود مى‌سازد. على عليه السلام فرمود:
«لَوْ يَعْلَمُ الْمُصَلّى‌ ما يَغْشاهُ مِنْ جَلالِ اللَّهِ ما سَرَّهُ أَنْ يَرْفَعَ رَاْسَهُ مِنَ السُّجُودِ» «٢» اگر نماز گزار مى‌دانست كه چقدر جلال الهى او را فرا مى‌گيرد سر از سجده برداشتن را خوش نمى‌داشت.
ب- رستگارى‌ قرآن رستگارى را از آن مؤمنانى مى‌داند كه خاشعانه نماز مى‌گزارند و مى‌فرمايد:
«قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ الَّذينَ هُمْ فى‌ صَلوتِهِمْ خاشِعُونَ» «٣» به تحقيق مؤمنان رستگارند، آنان كه در نماز خود خاشعند.