اخلاق عبادى(ج1) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٣٧
در آنجا دوباره در ساعت معينّى از منا خارج مىشوند و طواف و سعى را نيز مجدّداً به همان ترتيب انجام مىدهند.
اعتدال در عبادت همان طور كه سستى و بى توجهى نسبت به عبادات نافرمانى خداوند را در پى دارد. افراط و زياده روى نيز نتيجه مطلوب نخواهد داشت، زيرا ممكن است در بعضى افراد موجب سرخوردگى و دلزدگى و انحراف و سستى عقيده گردد.
امام صادق عليه السلام از رسول خدا (ص) نقل مىكند كه فرمود:
«أَلاانَّ لِكُلِّ عِبادَةٍ شِرَّةً ثُمَّ تَصيرُ إِلى فَتْرَةٍ، فَمَنْ صارَتْ شِرَّةُ عِبادَتِهِ إِلى سُنَّتى فَقَدِ اهْتَدى وَمَنْ خالَفَ سُنَّتى فَقَدْ ضَلَّ وَ كانَ عَمَلُهُ فى تَبابٍ. أَما إِنّى أُصَلّى وَ أَنامُ وَ أَصُومُ وَ أَفْطُرُ وَ أَضْحَكُ وَ أَبْكى فَمَنْ رَغِبَ عَنْ مِنْهاجى وَ سُنَّتى فَلَيْسَ مِنّى» «١» هر عبادتى را نخست شور و شوقى است كه پس از چندى به سستى مىگرايد. كسى كه نشاط و شوق عبادتش به سوى سنت و طريق من ختم گردد، هدايت يافته است و اگر در جهت مخالف رويّه من باشد گمراه خواهد شد و عملش نابود است. آگاه باشيد كه من نماز مىگزارم و مىخوابم، روزه مىگيرم و افطار مىكنم، مىخندم و مىگريم. بنابر اين هر كس از راه و روش من كناره گيرد از امت من نيست.