«الَّذى‌ خَلَقَ الْخَلْقَ لِعِبادَتِهِ وَ أَقْدَرَهُمْ عَلى‌ طاعَتِهِ ...» «١» خداوند، مخلوقات را براى عبادتش آفريد و آنان را بر فرمانبردارى ازخود، توانا ساخت.
امام صادق عليه السلام در جواب فردى كه پرسيد: خدا مردم رابراى چه آفريد؟ پاسخ داد:
«إِنَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ لَمْ يَخْلُقْ خَلْقَهُ عَبَثاً وَ لَمْ يَتْرُكْهُمْ سُدًى بَلْ خَلَقَهُمْ لِإِظْهارِ قُدْرَتِهِ وَ لِيُكَلِّفَهُمْ طاعَتَهُ فَيَسْتَوْجِبُوا بِذلِكَ رِضْوانَهُ، وَ ما خَلَقَهُمْ لِيَجْلِبَ مِنْهُمْ مَنْفَعَةً وَ لا لِيَدْفَعَ بِهِمْ مَضَرَّةً بَلْ خَلَقَهُمْ لِيَنْفَعَهُمْ وَ يُوصِلَهُمْ إِلى‌ نَعيمِ الْأَبَدِ» «٢» خداوند، مخلوقات را بيهوده و بى هدف نيافريد و آنان را به حال خود رها نكرد، بلكه آنان را آفريد تا قدرتش را آشكار كند و آنها را به اطاعت خويش مكلّف سازد تا بدين وسيله، رضايت خدا را حاصل نمايند وآنها راخلق نكرد تا از آنان سود ببرد يا به وسيله آنها ضررى از خود دور كند، بلكه آنان را آفريد تا به آنها بهره داده، به نعمت جاويدشان برساند.
با اندكى دقّت در آفرينش خود و جهان در مى‌يابيم كه آفرينش ما از روى لطف و بزرگوارى «اللَّه» بوده است؛ زيرا او قدرت و خير مطلق است و ذات مقدّسش از هر گونه نيازى پاك است. از طرف ديگر، هستى هر موجودى، فيض و مرحمتى است كه از جانب او به آن موجود مى‌رسد.