اخلاق عبادى(ج1) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٦٠

و درباره آن حضرت است كه در يكى از جنگها تيرى به پاى مباركش اصابت كرد كه بر اثر شدّت درد به كسى اجازه نمى‌داد آن تير را بيرون كشد تا اينكه هنگام نماز آن را از پايش درآوردند، كه البته اين مرتبه والاى خشوع به معنى فناء فى اللَّه است و كمتر كسى به آن دست مى‌يابد. امام صادق عليه السلام از قول پدرش امام باقر عليه السلام چنين نقل مى‌كند:
«كانَ عَلِىُّ بْنُ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا السَّلامُ إِذا قامَ فِى الصَّلاةِ كَأَنَّهُ ساقُ شَجَرَةٍ لا يَتَحَرَّكُ مِنْهُ شَىْ‌ءٌ إِلَّا ما حَرَّكَتِ الرّيحُ مِنْهُ» «١» امام سجاد عليه السلام وقتى به نماز مى‌ايستاد همچون ساقه درختى بود و هيچ جزئى از بدن و لباس او حركت نمى‌كرد. مگر آن مقدارى را كه باد به حركت در مى‌آورد.
قرآن درباره ذكريّا و عبادت و حالات او مى‌فرمايد: