عبادت، كه در كتابهاى فقهى آمده است به شرايط صحّت آن مربوط است بدين مفهوم كه با اخلال در هر يك از آن شرايط، عبادت باطل مى‌شود و تكليف ساقط نمى‌گردد.
٢- همه آفتها در آفت بودن شريكند؛ ليكن يك آفت ممكن است به همه عبادتها آسيب برساند و آفت ديگر به برخى از آنها.
انواع آفتها الف- شرك در عبادت‌ بطور كلّى، روح عبادت و پرستش خداى يگانه با شريك قرار دادن در آن ناسازگار است و اگر عابد چنين كند، هم عبادت را تباه ساخته و هم خويش را در معرض خشم خدا قرار داده است و به جاى پرواز در آسمان توحيد، در وادى شرك سقوط كرده است. به فرموده امام باقر و صادق عليهم السلام:
«لَوْ أَنَّ عَبْداً عَمِلَ عَمَلًا يَطْلُبُ بِهِ رَحْمَةَ اللَّهِ وَ الدَّارَ الْاخِرَةَ، ثُمَّ أَدْخَلَ فيهِ رِضا احَدٍ مِنَ النَّاسِ كانَ مُشْرِكاً» «١» اگر بنده‌اى عملى رابراى نيل به رحمت الهى و (ثواب) آخرت انجام دهد سپس خشنودى انسانى را در آن داخل كند، مشرك است.
آفت شرك آن قدر خطرناك و زيان آور است كه بسان صاعقه، خرمن عمل را بكلّى مى‌سوزاند، بطورى كه در روز جزا اثرى از آن باقى نيست.
رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله فرمود:
«يُنادى يَوْمَ الْقِيامَةِ: أَيْنَ الَّذينَ كانُوا يَعْبُدوُنَ النَّاسَ؟ قُومُوا وَ