١- آيينه نيكيهاست. ٢- كفّاره گناهان است.
٣- فروغ دلهاست. ٤- گشاده رويى است.
٥- موفقيت در آبادى آخرت است. ٦- آگاهى به فرجام كارهاست.
٧- افزايش دانش است. ٨- خصلتى است كه خداوند به (چيزى) مانند آن پرستيده نمى‌شود.
د- سلامت و نيك فرجامى‌ اثر مهمّ ديگر انديشه، سلامت و خوش عاقبتى در كارهاست، چرا كه شخص خردمند با تدبّر و تأمّل پيرامون كارها و برنامه‌هاى خويش تلاش مى‌كند تا آفتها وپيامدهاى ناهنجار را شناسايى و دفع نمايد، از اين، رو كمتر دچار زيانهاى مادى و معنوى مى‌گردد و به ندرت گرفتار لغزش و اشتباه مى‌شود. حضرت على عليه السلام اين راستا فرمود:
«أَصْلُ السَّلامَةِ مِنَ الزَّلَلِ، الْفِكْرُ قَبْلَ الْفِعْلِ ...» «١» اساس سالم ماندن از اشتباهات، انديشيدن پيش از انجام كار است.
پرهيز از انديشه هاى هوس آلود نكته ديگرى كه اسلام در زمينه تفكّر با ديد منفى به آن نگريسته و پيروان خويش را از آن باز داشته است، انديشه هاى هوس آلود است كه علاوه بر بى‌ثمر بودن، انسان را به واديهاى خطرناك نيز سوق مى‌دهند.
اميرمؤمنان‌ اخلاق عبادى(ج‌١) ١٤٩ خدمتگزارى در نظام اسلامى ص : ١٤٩ صلوات اللَّه عليه، انديشه غير منطقى و دور از حكمت را هوا و هوس و بى‌معنى دانسته، فرمود: