مى‌شوم كه با آن مى‌زند. هر گاه مرا بخواند او را اجابت مى‌كنم و اگر چيزى از من بخواهد بدو مى‌بخشم.» «١» عبادت و اطاعت از خدا سبب مى‌شود كه انسان با قدرت الهى صداهايى را كه با نيروى عادّى نمى‌شنود، بشنود و صورتهايى را كه ديدگان عادّى را ياراى ديدن آن نيست، ببيند. امام خمينى قدس سره مى‌فرمايد:
«... شما ملاحظه كرديد كه در قرآن شريف و همين طور در نماز وقتى كه (تشهد) نماز را مى‌خوانيد نسبت به رسول اكرم (ص) «عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ» عبد را بر رسالت مقدم داشتند و ممكن است كه اصل اين به اين اشاره باشد كه از كانال عبوديت به رسالت رسيده است، از همه چيز آزاد شده است، و عبد شده است، عبد خدا نه عبد چيزهاى ديگر.» «٢» پس بايد اذعان كرد كه تنها راه رسيدن به كمال انسانى- كه همان نزديكى به پروردگار است- بندگى و عبوديت است كه در بستر «صراط مستقيم» و با عنايت و مدد الهى انجام مى‌گيرد. «٣» بنابر اين «عبادت» و «كمال» لازم وملزوم يكديگرند و به عبارتى، هر يك در ديگرى تأثير متقابل دارد. بدين ترتيب، انسانى كه در مسير تكامل گام نهاده است به عبادت پروردگار مى‌پردازد و هر چه عبادت بيشتر و بهتر انجام گيرد تكامل سرعت مى‌يابد و هر چه انسان كاملتر گردد، عبادت و بندگى نيز افزون مى‌شود و هر چه در اين مسير كوشش نمايد،