دمساز شوند تا طعم تلخ آن را بچشند و دل رفاه زده آنان قدرى به حال محرومان بسوزد: از امام حسين عليه السلام پرسيدند: چرا خدا روزه را واجب كرده است؟ فرمود:
«لِيَجِدَ الْغَنِىُّ مَسَّ الْجُوعِ فَيَعُودُ بِالْفَضْلِ عَلَى الْمِسْكينِ» «١» تا توانمند گرسنگى را لمس كند و مازاد برنياز را بر مستمند باز گرداند.
ه- يادآورى آخرت‌ آخرين حكمتى كه در اينجا به آن مى‌پردازيم به خاطر آوردن آخرت است. حضرت رضا عليه السلام طى گفتار متينى اين پرسش را طرح مى‌كند كه:
چرا فرمان روزه دارى بر بندگان صادر شده است، آن گاه در پاسخ مى‌فرمايد:
«لِكَىْ يَعْرِفُوا أَلَمَ الْجُوعِ وَ الْعَطَشِ فَيَسْتَدِلُّوا عَلى‌ فَقْرِ الْاخِرَةِ» «٢» تا درد گرسنگى و تشنگى را بفهمد و بر بيچارگى سراى ديگر رهنمون گردند.
از اين رو، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در يكى از خطبه هايى كه در آستانه ماه مبارك رمضان ايراد كرد، فرمود:
«... وَ اذْكُرُوا بِجُوعِكُمْ وَ عَطَشِكُمْ فيهِ جُوعَ يَوْمِ الْقِيمَةِ وَ عَطَشَهُ ...» «٣»