قرآن كريم مى‌فرمايد:
«وَ الَّذينَ لا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إلهاً اخَرَ» «١» و آنان كه با خداى يكتا خداى ديگرى را نمى‌خوانند.
مقام اخلاص يكى از عاليترين مراحل تكامل و سير و سلوك است.
اخلاص داراى درجاتى است كه پايين‌ترين مرتبه‌اش اين است كه انسان عبادتهايش را از شرك و ريا و خودنمايى خالص نمايد و فقط براى خدا انجام دهد. ارزش عمل به نيت پاك و خلاصى ازشرك و رياست.
رسول خدا (ص) به ابوذر فرمود:
«ياأَباذَزٍّ إِنَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ لا يَنْظُرُ إِلى‌ صُوَرِكُمْ وَلا إِلى‌ أَمْوالِكُمْ وَ لكِنْ يَنْظُرُ إِلى‌ قُلُوبِكُمْ وَ أَعْمالِكُمْ» «٢» اى اباذر! خداوند به صورتها ومالهاى شما نگاه نمى‌كند، بلكه به قلبها و عملهاى شما نظر مى‌كند.
آنچه خوانديد، تنها برخى از صفات كمال بندگان شايسته خدا بود كه در چند آيه از قرآن آمده است. وقتى قرآن مجيد، بندگان خداى رحمان را داراى چنين كمالاتى معرفى مى‌كند از آن برداشت مى‌كنيم كه عبادت با كمال، رابطه اى مستقيم دارد و كمالجويان واقعى از راه پرستش به آرمان خويش نايل مى‌شوند و پرستشگران حقيقى نيز صفات زيباى انسانى را در خود تقويت مى‌نمايند تا به مقام والاى عبوديت، كه همان كمال انسانى است برسند.
به اميد آنكه ما نيز در چنين مسيرى گام برداريم- ان شااللَّه.