اخلاق عبادى(ج1) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٢١٤
«تَرْكُ الْعِبادَةِ يُقْسِى الْقَلْبَ، تَرْكُ الذِّكْرِ يُميتُ النَّفْسَ» «١» ترك عبادت و بندگى خدا قلب را سخت مىكند و ترك ياد خدا دل را مىميراند.
ب- خود فراموشى قرآن كريم، ازياد بردن خدا را سبب اين انحراف دانسته، مىفرمايد:
«وَ لا تَكُونُوا كَالَّذينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ اوُلئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ» «٢» همچون كسانى نباشيد كه خدا را فراموش كردند، پس خدا هم آنها را به خود فراموشى گرفتار كرد. اين گونه افراد همان فاسقان هستند.
«خود فراموشى» يكى از نشانههاى بدبختى انسان است، چرا كه تمام فضائل و امتيازاتى كه خداوند در وجود او قرار داده و او را بر ساير مخلوقات برترى بخشيده، فراموش كرده و شخصيت و مقام خود را تا مرز حيوانات پايين آورده بگونهاى كه همّتش جز خوردن وخواب و شهوت وپيروى از هواى نفس چيزى نيست.
ج- غم و اندوه كسانى كه با عبادت و معنويت آميخته شدهاند، تمام وجودشان سرشار از شوق و محبت خداى تعالى است؛ آنان چون با خدا مناجات مىكنند و از وى مدد مىجويند؛ غم و اندوه و فشارهاى روحى در آنان