اخلاق عبادى(ج1) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٢١٠
سزاوار نيست زبان و دهان خويش را با بدگويى به آفريدگان او آلوده سازد كه اگر چنين كند، زحمت عبادت خود را ضايع نموده است، زيرا احترام و خير خواهى مردم در طول اطاعت و عبادت خدا قرار دارد و نديده انگاشتن آن با گناه، بيشتر سازگار است تا با عبادت.
ح- بدگمانى سوء ظن (به خدا و خلق) هفتمين آفتى است كه تار و پود عبادت را از هم مىگسلد. عابد بايد با دلى پاك، صاف و خالى از گمان بد و كينه، به عبادت برخيزد، زيرا دل بدگمان و پرخيال نه تنها حق عبوديّت خدا را ادا نمىكند، بلكه سبب فساد عبادت نيز مىگردد، چنان كه امير مؤمنان عليه السلام فرمود:
«إِيَّاكَ أَنْ تُسىءَ الظَّنَّ فَإِنَّ سُوءَ الظَّنِّ يُفْسِدُ الْعِبادَةَ وَ يُعْظِمُ الْوِزْرَ» «١» بترس از اينكه بدگمان بشوى كه بدگمانى عبادت را فاسد و گناه را بزرگ مىكند.
ضرورت آفت زدايى آنچه گذشت، بيان درد و شناسايى آفتها بود كه به داورى فرد بايد به زدودن آنها همت گماشت و حريم پرستش آفريدگار يكتا را پاك و با صفا كرد.
براى چنين كارى، نخست بايد به فهم و آگاهى پيرامون عبادت، دست يافت و با تفّقه و انديشه به پرستش پرداخت؛ زيرا امير مؤمنان عليه السلام فرمود: