«آيَةُ قَبُولِ الْحَجِّ تَرْكُ ما كانَ عَلَيْهِ الْعَبْدُ مُقيماً مِنَ الذُّنُوبِ» «١» نشانه قبولى حج، ترك گناهانى است كه تاكنون انجام مى‌داده است.
خدا ضمن بيان داستان حضرت يوسف عليه السلام مى‌فرمايد: اين عبادت پاك و ايمان كامل او بود كه موجب شد او را از انحراف و آلوده شدن نجات دهيم:
«كَذلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَ الْفَحْشاءَ إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الُمخْلَصينَ» «٢» اين گونه (برهان خويش را به او نشان داديم تا) او را از گناه و بدى نجات دهيم، چرا كه او از بندگان مخلص ما بود.
بدين معنا كه با عبادت وانجام واجبات و اخلاص كامل، شايستگى يافت كه از آلودگى گناه و ورود به معصيّت در امان بماند. «٣» د- بى نيازى از اخلاق عبادى(ج‌١) ٢٠٣ آفت چيست؟
ص : ٢٠٣ مردم‌ از ديگر آثار عبادت، محبوبيّت در نزد خداوند است كه با عمل به تكاليف و انجام واجبات به دست مى‌آيد. خدا بندگان وظيفه شناس را كرامت نفس و بى‌نيازى عطا مى‌كند. تا محتاج غير او نشوند.
امام صادق عليه السلام فرمود در تورات چنين نوشته است:
«يَابْنَ آدَمَ تَفَرَّغْ لِعِبادَتى‌ أَمْلَأْ قَلْبَكَ غِناً ...» «٤»