ج- تمرين تقوا سوّمين حكمت مهمّ روزه دارى، ممارست و تمرين «پرهيزكارى» است. مسلمان با تمرين يك ماهه خود در ماه مبارك رمضان، از ارضاى تمايلات نفسانى خوددارى مى كند تا به نفس خويش بقبولاند كه توانايى ايستادگى در برابر كارهاى ناروا را دارد، به عنوان نمونه روزه دار:
با نخوردن غذاى حلال خود، تمرين مى‌كند كه به اموال ديگران دست درازى نكند. با نرفتن نزد همسر خويش، درك مى‌كند كه به ناموس ديگران نبايد چشم طمع دوخت.
بابستن زبان از دروغ بر خدا و پيامبر (ص) ياد مى‌گيرد كه هر كلامى رابر زبانش جارى نكند.
مسأله تمرين تقوا و افزايش درجه آن را قرآن در آيه «روزه» بصراحت بيان كرده، پس از بيان وجوب روزه فرموده است:
«لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» «١» شايد شما تقوا پيشه كنيد.
د- كم شدن فاصله فقير و غَنى‌ احساس نياز و ندارى و چشيدن طعم گرسنگى و تشنگى و محروميت، حكمت ديگر روزه است. به اين معنا كه ثروتمندان مسلمان در طول سال، از نعمت و رفاه برخوردارند و هر زمان، هر چه اراده كنند، در اختيارشان قرار مى‌گيرد، ديگر چگونه به ياد محرومان باشند؟ و از كجا بفهمند كه «گرسنگى» چه دردى است؟ آنان بايد يك ماه با گرسنگى و تشنگى‌