لحن بسيار شوق‌آور از شب بيداران زنده دل ياد كرده، مى‌فرمايد:
تَتَجافى‌ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ» «١» از بستر خواب پهلو تهى كنند، پروردگارشان را با بيم و اميد بخوانند و از آنچه روزيشان كرده‌ايم انفاق كنند.
مرحوم طبرسى از امام باقر و امام صادق عليهما السلام نقل مى‌كند كه:
«منظور از مؤمنان در اين آيه شب زنده‌دارانى هستند كه براى اقامه نمازشب از بستر گرم خويش بر مى‌خيزند. «٢» آن گاه قرآن مجيد از پاداش بزرگ و نفيسى كه خداوند به زاهدان شب عنايت مى‌كند، خبر داده، مى‌فرمايد:
«فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِىَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ» «٣» هيچ كس نمى‌داند كه در ازاى كارى كه انجام داده‌اند، چه (پاداش مهم) و چشم روشنى‌اى براى آنها نهفته شده است.
حضرت امام صادق عليه السلام در تفسير اين آيه شريفه فرمود:
«ما مِنْ حَسَنَةٍ إِلَّا وَ لَها ثَوابٌ مُبَيَّنٌ فِى الْقُرْانِ إِلَّا صَلاةُ اللَّيْلِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ اسْمُهُ لَمْ يُبَيِّنْ ثَوابَها لِعِظَمِ خَطَرِها قالَ: فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ» «٤»