ايشان پاسخ داد:
«علّت چنين كارى تأكيد بر نمازهاى واجب بوده است؛ زيرا اگر نماز مردم جز همين چهار ركعت نماز ظهر نبود، به آن اهميت چندانى نمى‌دادند و احتمال داشت كه توفيق انجام آن را از دست بدهند، ولى وقتى نافله هم به آن اضافه شده، به خاطر زياد بودنش در انجام آن تعجيل مى‌كنند، همچنين است نماز عصر » «١» نكته ديگر اينكه وضع نمازهاى مستحبى، لطف و عنايتى است از جانب خدا براى بندگان، به اين بيان كه بيشتر مردم در بجاى آوردن نمازهاى واجب، ازنظر آداب و شرايط پذيرش و گزاردن نمازى خداپسند، كوتاهى مى‌ورزند، از اين رو، خداوند، نمازهاى نافله را راه جبران اين نقيصه قرار داده است: شخصى به نام «ابوبكر» گويد:
«حضرت امام باقر عليه السلام از من پرسيد: آيا مى‌دانى نمازهاى مستحب براى چه وضع شده است؟ عرض كردم: فدايت شوم نمى‌دانم.
فرمود:
«لِأَنَّهُ إِنْ كانَ فِى الْفَريضَةِ نُقْصانٌ قُضِيَتِ النَّافِلَةُ عَلَى الْفَريضَةِ حَتَّى تَتُمَّ» «٢» براى اينكه اگر در نماز واجب كمبودى باشد، نافله آن را جبران كند، تا كامل شود.
امام كاظم عليه السلام نيز فرمود: