آن را از خود طرد كرده و فرموده است:
«عَلَيْكُمْ بِالُمحافَظَةِ عَلى‌ أَوْقاتِ الصَّلاةِ فَلَيْسَ مِنّى‌ مَنْ ضَيَّعَ الصَّلاةَ» «١» برشما باد به پاس داشتن اوقات نماز، پس هر كس نماز را خراب كند از (زمره دوستان) من نيست.
ترك نماز، گاهى به كفر و بى‌دينى مى‌انجامد، به عبارت ديگر، نماز مرز ميان اسلام و كفر است. رسول خدا (ص) فرمود:
«ما بَيْنَ الْمُسْلِمِ وَ بَيْنَ أَنْ يَكْفُرَ إِلَّا أَنْ يَتْرُكَ الصَّلاةَ الْفَريضَةَ مُتَعَمِّداً أَوْ يَتَهاوَنَ بِها فَلا يُصَلّيها» «٢» ميان مسلمان تا كافر شدنش فاصله‌اى نيست، جز ترك عمدى نماز واجب يا سستى در آن كه به نماز نخواندن بينجامد.
امام باقر عليه السلام فرمود:
«رسول خدا (ص) در مسجد نشسته بود كه مردى وارد شد و به نماز ايستاد، ولى ركوع و سجودش را ناقص انجام داد. حضرت با ديدن او فرمود: همچون كلاغ بر زمين نوك مى‌زند؛ اين شخص اگر در اين حالت بميرد، به دين من از دنيا نرفته است.» «٣» ٣- از دست‌دادن شخصيت‌اجتماعى: ازديگر آثار زيانبار ترك‌نماز و سبك‌شمردن آن، منفور شدن درجامعه است؛ يعنى تارك‌نماز يا سبك‌ اخلاق عبادى(ج‌١) ١١٦ فلسفه نوافل ص : ١١٦