شوند، نمى‌توانند، ثواب يك ركعت آن را بنويسند. «١» د- حضور قلب در نماز توجّه و حضور قلب از جمله امورى است كه روح و حقيقت نماز به آن بستگى دارد. مقصود از حضور قلب، تهى كردن دل از غير خداست.
نماز، حضور در پيشگاه الهى و سخن گفتن با بزرگ مطلق است و در چنين جايگاهى هر گونه دلدادگى و التفات به غير او، بى‌ادبى و نشانه عدم حضور نمازگزار و رعايت نكردن مقام بلند نماز است. رسول خدا (ص) فرمود:
«لا تَلْتَفِتُوا فى‌ صَلاتِكُمْ فَإِنَّهُ لا صَلاةَ لِمُلْتَفِتٍ ...» «٢» در نماز به غير خدا توجّه نكنيد؛ كه براى كسى كه به غير خدا توجّه دارد، نمازى نيست.
يعنى: گويا نمازى به جا نياورده است. و نيز فرمود:
«إِنَّ الْعَبْدَ إِذا اشْتَغَلَ بِالصَّلاةِ جاءَهُ الشَّيْطانُ وَ قالَ لَهُ: أُذْكُرْ كَذا، أُذْكُرْ كَذا حَتَّى يُضِلَّ الرَّجُلَ أَنْ يَدْرِىَ كَمْ صَلَّى» «٣» وقتى كسى به نماز مشغول مى‌شود، شيطان به سراغش مى‌آيد و مى‌گويد: اين را به ياد بياور، آن را به ياد بياور، تا آنجا او را گمراه مى‌كند كه نمى‌داند چقدر نماز خوانده است.
آرى طمع شيطان در انسان براى نفوذ در دل و ربودن ايمان اوست و