«فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَوَهَبْنا لَهُ يَحْيى‌ وَ أَصْلَحْنا لَهُ زَوْجَهُ إِنَّهُمْ كانُوا يُسارِعُونَ فِى الْخَيْراتِ وَ يَدْعُونَنا رَغَباًوَ رَهَباً وَ كانُوا لَنا خاشِعينَ» «١» پس دعايش رامستجاب كرديم وبه او يحيى را بخشيديم و همسرش را برايش شايسته گردانيديم. اينان در كارهاى نيك شتاب مى‌كردند و بابيم و اميد ما را مى‌خواندند و براى ما خاشع بودند.
خشوع، بال عبادت‌ عبادت، هنگامى ارزشمند است كه باتوجّه كامل وخشوع انجام پذيرد وگرنه، عبادت سرسرى و بدون توجّه، تنها رفع تكليف است و خاصيّتى ندارد.
چنين عبادتى نشان دهنده آن است كه صاحبش فاقد ايمان قوى و يقين است. حضرت صادق عليه السلام فرمود:
«لا ايمانَ إِلَّا بِالْعَمَلِ وَ لا عَمَلَ إِلَّا بِالْيَقينِ وَ لا يَقينَ إِلَّا بِالْخُشُوعِ» «٢» ايمانى (ايمان) نيست مگر به عمل و عملى (پذيرفته) نيست مگر به يقين و يقين وجود ندارد مگر در صورت وجود خشوع.
رسول خدا (ص) فرموده: