سرآمد همه عبادات است و مقام جامعيت دارد، لازم است خشوع است و حقيقت آن عبارت است از خضوع تام ممزوج با حب يا خوف.» «١» غرض اصلى از عبادت و اطاعت، پالايش نفس و تطهير آن از آلودگيهاست و هر عملى كه در زمينه صفاى عبادت و پاكيزه انجام دادن آن بيشتر مؤثر باشد مطلوب و مقدّم است و خشوع از امورى است كه در جلاى دل و اثر عبادت نقش بسزايى دارد.
خشوع از ديدگاه قرآن وسنت‌ پس از بيان اهمّيّت خشوع در عبادات، اينك به خشوع از نظر قرآن و روايات مى‌پردازيم:
قرآن‌مجيد يكى‌از ويژگيهاى مؤمنان رستگار را خشوع در نماز دانسته و فرموده است:
«قَدْ افْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ الَّذينَ هُمْ فى‌ صَلوتِهِمْ خاش اخلاق عبادى(ج‌١) ٦٥ موانع خشوع ص : ٦٢ ِعُونَ» «٢» به تحقيق رستگار شدند مؤمنان، آنان كه در نمازشان خشوع دارند.
امير مؤمنان على عليه السلام به كميل فرمود:
«يا كُمَيْلُ: لَيْسَ الشَّأْنُ أَنْ تُصَلِّىَ وَ تَصُومَ وَ تَتَصَدَّقَ، الشَّأْنُ أَنْ تَكُونَ الصَّلاةُ فُعِلَتْ بِقَلْبٍ تَقِىٍّ وَ عَمَلٍ عِنْدَاللَّهِ مَرْضِىٍّ وَ خُشُوعٍ‌