مسند، كوچكترين گامى برنداشت.» «١» هر كه با خدا باشد، خدا همراه اوست. اين عظمت و قدرت و شوكتى كه امام خمينى قدس سره در دنيا كسب كرده، نه به خاطر تلاش براى خودش بود، بلكه اين نتيجه اخلاص، سعى و تلاش براى انجام فرمان خدا بود كه او را به آن مرتبه و مقام رساند.
«درباره ميرزاى بزرگ شيرازى نقل شده هنگامى كه شاگردان شيخ انصارى پس از درگذشت شيخ با اصرار فراوان ميرزا را وادار به قبول اين مسؤوليت كردند. قطرات اشك بر گونه و ريش مباركش جارى شد و سوگند ياد كرد كه هرگز به ذهنم خطور نكرده بود كه روزى اين مسؤوليت عظيم بر دوشم مى‌آيد.» «٢» درباره فرزند وحيد بهبهانى كه نامش عبدالحسين بود نوشته‌اند:
«در كربلا متولد شده خدمت پدرش علوم دينى و شرعى را تحصيل كرد و در عصر آن مرحوم مرجع مردم در مسائل شرعى شد. وحيد بهبهانى اجازه مبسوط به ايشان داد و مردم را به رجوع و استفتا از خدمتش حكم فرمود. پس از رحلت پدر، مردم، علما و مؤمنين از او خواهش كردند كه به جاى آقا نماز بخواند. پس از اصرار، چند روزى مشغول امامت شد و مأمومين فراوانى حاضر مى‌شدند پس از دو ماه، ديگر نيامد و گفت: امامت مقامى است عظيم و تحمّل آن بر من مشكل است و با آن زهد وتقوا، كناره گرفت.» «٣»