ثمره عبادت، غايت دين، عبادت مقرّبان الهى و مانند آن درباره فضيلت اخلاص آمده است. در اهميت اخلاص همين بس كه شرط قبولى عمل است و اگر در عملى موجود نباشد، بى‌هدف و بى‌نتيجه خواهد بود. از اين رو، على عليه السلام فرمود:
«مَنْ لَمْ يَصْحَبِ الْإِخْلاصُ عَمَلَهُ لَمْ يُقْبَلْ» «١» عمل هر كس كه با اخلاص همراه نباشد، قبول نمى‌شود.
مراتب اخلاص‌ خالص كردن و پاكيزه نمودن عمل از غير خدا مراتبى دارد. هر چه درجه اخلاص بيشتر باشد، عمل ارزش بيشترى نزد خدا پيدا مى‌كند، به هدف و مقصد نزديكتر شده و شخص را زودتر به كمال مطلوب خود مى‌رساند و هر چه درجه اخلاص كمتر باشد، به همان اندازه از ارزش عمل كاسته شده و شخص از كمال مطلوب باز مى‌ماند و از اين رهگذر درجات مؤمنان در نزد خدا متفاوت خواهد بود، چنانچه پيامبراكرم صلى الله عليه و آله فرمود:
«بِالْإِخْلاصِ تَتَفاضَلُ مَراتِبُ الْمُؤْمِنينَ» «٢» درجات مؤمنان به وسيله اخلاص برترى مى‌يابد.
اينك براى رعايت اختصار، سه مرتبه ازمراتب اخلاص را ذكر مى‌كنيم: «٣»