إِلاذَنْبَهُ» «١» عبادت خالص آن است كه مرد جز به پروردگارش اميد وار نبوده و جز از گناه خويش نهراسد.
امام صادق عليه السلام فرمود:
«لا يَصيرُ الْعَبْدُ عَبْداً خالِصاً لِلَّهِ عَزَّوَجَلَّ حَتَّى يَصيرَ الْمَدْحُ وَ الذَّمُّ عِنْدَهُ سَواءً ...» «٢» انسان، بنده خالص خداى بزرگ نمى‌شود تااينكه تعريف وتكذيب (ديگران) در نظرش يكسان باشد.
ارزش و اهمّيّت اخلاص‌ اخلاص، معيار ارزش عبادت، مقامى از مقامات مقرّبان الهى و هدف دين است. هر كس آن را يافت، موهبتى الهى نصيبش گشته كه به وسيله آن به مقامات بزرگى خواهد رسيد. چرا چنين نباشد، در حالى كه خداوند متعال، بندگانش را به آن امر كرده، مى‌فرمايد:
«فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصينَ لَهُ الدّينَ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ» «٣» خدا را بخوانيد، در حالى كه تنها براى او در دين اخلاص مى‌ورزيد، اگر چه كافران را ناخوش آيد.
در سخنان پيشوايان معصوم، تعابير گوناگونى، از قبيل بهترين عبادت،