اخلاق عبادى(ج1) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٣٩
به اين ترتيب آن مرد عابد سختگير كسى را كه وارد اسلام كرده بود، از اسلام خارج كرد » و نيز آن حضرت فرمود:
در سنين نوجوانى، در حالى كه از شدّت عبادت عرق از سر و صورتم مىريخت، به طواف خانه خدا مشغول بودم. در اين حال پدرم مرا ديده و فرمود: جعفر! پسرم، (اينقدر خودت را در زحمت نينداز) هر گاه خداوند بندهاى را به دوستى با خود برگزيند، او را وارد بهشت مىكند و عبادت كم او را مىپذيرد. (در عوض پاداش بزرگ و زياد به او عطا مىكند). «٢» ناگفته نماند كه معيار ميانه روى در عبادت براى هر كس فرق مىكند و بستگى به توان و ظرفيت جسمى و روحى هر فرد دارد بطور مثال:
رسول خدا صلى الله عليه و آله آن قدر ايستاده نماز مىخواند كه پاهايش ورم مىكرد. «٣» حضرت امير عليه السلام هر شبانه روز هزار ركعت نماز مىخواند. «٤» البته آن بزرگواران با افراد ديگر تفاوت دارند. اين قبيل عبادات براى آنان افراط نبود. آنها توان آن را داشتند و از چنان ايمان و معرفتى برخوردار بودند كه نه تنها چنين عبادتى آنان را خسته و افسرده نمىكرد،