امام صادق عليه السلام در مورد اينكه افراط و زياده روى در عبادت موجب دلسردى و انحراف مى‌گردد، داستانى از فردى تازه مسلمان، بدين گونه نقل مى‌كند:
«مرد مسيحى در همسايگى يك مسلمان زندگى مى‌كرد و بر اثر تعريف و تبليغ مرد مسلمان آن مسيحى به اسلام گرايش پيدا كرد و مسلمان شد. شب فرا رسيد و هنگام سحر همسايه مسلمان به سراغ مرد تازه مسلمان آمد، در زد و او را از خواب بيدار كرده، به نماز شب و عبادت فرا خواند مرد براى اولين بار وضو گرفت و همراه مرد مسلمان به مسجد رفت و تا صبح مشغول عبادت و نماز شد پس از نماز، مرد تازه مسلمان خواست به خانه برود، آن مرد مانع شد و گفت: خوب است به تعقيب نماز و خواندن قرآن مشغول شويم و اگر نيت روزه كنى و روزه مستحبى بگيرى خوب است. پس از مدتى خواست به خانه برود، مرد گفت: چيزى به ظهر نمانده و او را نگه داشت تا نماز ظهر و سپس عصر را خواندند و باز مرد تازه مسلمان خواست به خانه‌اش برود. مرد مسلمان گفت: صبر كن تا غروب نمازمغرب و عشا را نيز بخوانيم. خلاصه او را تا آخر شب نگه داشت و هر دو خسته به خانه برگشتند. شب ديگر وقت سحر شد. مرد مسلمان باز به در خانه تازه مسلمان آمد و از او خواست براى مسجد آماده شود. آن مرد تازه مسلمان گفت: من همان ديشب از اسلام استعفا دادم. من مرد فقيرى هستم و كار مى‌كنم برو يك فرد بيكار پيدا كن كه بتواند هميشه مشغول عبادت باشد.» امام صادق عليه السلام پس از نقل اين حكايت فرمود: