به خاطر عبادت است:
«يا أَيُّهَا الَّذينَ امَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى‌» «١» اى مومنان! صدقه‌هاى خويش را با منّت و آزار اخلاق عبادى(ج‌١) ٢١٥ د - زندگى سخت ص : ٢١٥ باطل نكنيد.
در اين آيه، منّت و اذّيت، آفت صدقه (واجب يا مستحب) شمرده شده است، ولى در قانون و مقررات اسلام موارد فراوانى وجود دارد كه منّت و اذّيت، آفت ديگر عبادات محسوب شده است، مثل: عبور كردن از زمين و مزرعه ديگران براى انجام نماز ونيمه‌هاى شب با صداى بلند قرآن و زيارتنامه خواندن و مزاحم زائران شدن، بستن راه عبور مردم براى انجام عبادت، پخش مراسم سخنرانى و سوگوارى هنگام استراحت مردم و مانند آن.
مى‌توان به طور كلى اذعان كرد كه هر عبادتى توأم با اذيت ديگران يامنّت نهادن بر اين و آن باشد از نظر اسلام آفت زده و نا سالم است.
ز- غيبت‌ برملا كردن عيب و كاستى ديگران در چارچوب غيبت نيز از جمله آفاتى است كه روح نيايش و پرستش را آلوده كرده، اجر و اثر آن را نابود مى‌سازد. به تعبير على عليه السلام:
«إِيَّاكَ وَ الْغيبَةَ فَإِنَّها تُمَقِّتُكَ إِلَى اللَّهِ وَ النَّاسِ وَ تُحْيِطُ أَجْرَكَ» «٢» از غيبت بپرهيز كه مبغوض خدا و مردمت كرده، پاداشت را نابود مى‌سازد.
كسى كه بخواهد با خلوص و صفا سر بر آستان آفريننده يكتا بسايد،