آن بستگى دارد. قرآن مجيد نيز برخى از اعمال و شعاير اسلامى را درحيطه حكومت ورهبرى جامعه اسلامى قرار داده، مى‌فرمايد:
«الَّذينَ إِنْ مَكَّنَّا هُمْ فِى الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلوةَ وَ اتُوا الزَّكوةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ ...» «١» كسانى (هستند) كه اگر در زمين به آنان قدرت دهيم نماز را بپا مى‌دارند و زكات مى‌دهند و امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنند از سوى ديگر، مبارزه با مظاهر شرك و بت پرستى نيز وظيفه حكومت اسلامى محسوب مى‌شود، چنان كه رهبر بزرگ اسلام به تخريب بتخانه‌ها و شكستن بتها، اقدام كرد. به همين جهت، اهل ذِمّه يعنى كفارى كه در پناه اسلام و در كشور اسلامى به عنوان ذِمّى و مُعاهد، زندگى مى‌كنند، حق تظاهر به كارهاى خلاف شعاير اسلامى نظير تظاهر به روزه خوارى در ماه مبارك رمضان، استعمال مشروبات الكلى و گوشت خوك و يا به صدا درآوردن ناقوس كليساها بدون اجازه دولت اسلامى ندارند.
زيرا همه اينها با شعاير اسلامى منافات دارد.
بنابراين جهت گيرى دولت اسلامى بايد در راستاى احيا و ايجاد مساجد باشد و مسجدها را رونق بخشد و نيز موظف به پخش اذان از راديو، تلويزيون و مساجد مى‌باشد. همچنين ترتيب و تنظيم برنامه حجّ و احياى آن، به صورت يك نيروى عظيم الهى در برابر كفر و استكبار، از وظايف دولت اسلامى است و بايد در سياست داخلى خود جايگاه ويژه‌اى برايش در نظر گيرد. دولت اسلامى بايد جامعه را از تظاهر به روزه خوارى، پاك نموده و در