مقدّمه‌ بديهى است كه «اخلاق» و «عبادت» در يكديگر تأثير متقابل دارند، به اين بيان كه از يكسو اخلاق نيكو، سبب پيدايش و تقويت روحيه پرستش در فرد مى‌گردد و از سوى ديگر، يكى از آثار قطعى عبادت حق، تهذيب نفس، يا آراسته شدن به صفات زيبا و پيراسته شدن از خصلتهاى زشت است. بطور مثال؛ قرآن مجيد چنين اثرى را براى عبادتهايى مثل نماز، روزه و زكات، بديهى دانسته، مى‌فرمايد:
«انَّ الصَّلوةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ» «١» همانا نماز (آدمى را)، از فحشا و منكر، باز مى‌دارد.
«خُذْمِنْ امْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكّيهِمْ‌بِها» «٢» از ثروتهايشان صدقه (زكات) بستان تا به وسيله آن، آنان را پاك سازى و پرورش دهى! شهيد مطهرى در اين رابطه مى‌نويسد:
«... در عبادت، خارج شدن از محدوده كوچك خودى، خارج شدن از محدوده آمال و تمنيّات كوچك، محدود و موقّت هست، و به عبارت ديگر؛ درعبادت، انسان از دايره تمنيّات و آمال كوچك، خارج مى‌شود، در عبادت التجاهست، انقطاع هست، در