اخلاق عبادى(ج1) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٢٦
عِنْدَهُ» «١» در نزد خدا هيچ چيز بهتر از اين نيست كه از او سؤال شود و از آنچه نزد اوست درخواست گردد.
آداب دعا دعا همچون عبادات ديگر آداب و مقررات ويژهاى دارد كه در صورت انجام آن، نتيجه بهتر و مطلوبترى به دست مىآيد. برخى از آن آداب را بطور اختصار بيان مىكنيم:
الف- حال دعا داشتن دعا كننده بايد با تمام وجود متوجّه ذات مقدّس خدا باشد و از غير او بكّلى دل بكند و هيچ اميدى به ديگران نداشته باشد.
ديگر اينكه در كارهاى نيك پيشقدم باشد با بيم و اميد به دعا بنشيند.
قرآن مجيد مىفرمايد: خاندان زكريّاى پيغمبر با چنين حالتى خدا را مىخواندند:
«إِنَّهُمْ كانُوا يُسارِعُونَ فِى الْخَيْراتِ وَ يَدْعُو نَنا رَغَباً وَ رَهَباً وَ كانُوا لَنا خاشِعينَ» «٢» بدرستى كه آنها در كارهاى خير پيشگام بودند و با حالت اميد و ترس، ما را مىخواندند و براى ما خاشع بودند.
توجّه قلبى نيز از شرايط دعاست كه داعى بايد با توجه كامل و از ته دل