اخلاق عبادى(ج1) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٠٧
حضرت على عليه السلام در نامه اى به محمّد بن ابى بكر مىنويسد:
«... ثُمَّ ارْتَقِبْ وَقْتَ الصَّلاةِ، فَصَلِّها لِوَقْتِها ... فَمَنْ ضَيَّعَ الصَّلاةَ، فَإِنَّهُ لِغَيْرِها أَضْيَعُ ...» «١» سپس مراقب اوقات نماز باش، و آن را بموقع به جا آورد؛ زيرا كسى كه نماز را ضايع سازد، غير نماز (عبادت ديگر) را بيشتر ضايع مىكند.
راز اين مطلب آن است كه نماز موجب تذكّر و توجّه به خداست وانسان را متوجه حضور در محضر الهى مىسازد و او را از گناهان باز مىدارد، در صورت ترك نماز، يادآور حضور و مراقبت خدا ومهار كننده گناهان وجود نخواهد داشت. به عبارت ديگر، مانع فعاليتهاى وسوسه گرانه شيطان و نفس امّاره برطرف مىشود و شيطان و نفس امّاره بر انسان چيره مىگردند و او را به گناهان ديگر مىكشانند.
٢- ويرانى دين: نماز، تكيه گاه و اساس دين خدا راتشكيل مىدهد كه هر چه بهتر انجام پذيرد، ايمان انسان را قويتر خواهد كرد و اگر خللى در آن وارد شود، ستون دين را منهدم مىكند. پيامبر اكرم (ص) فرمود:
«الصَّلاةُ عِمادُ الدّينِ، فَمَنْ تَرَكَ صَلاتَهُ مُتَعَمِّداً فَقَدْ هَدَمَ دينَهُ» «٢» نماز، ستون وتكيهگاه ديناست و كسى كه به عمد آن را ترك كند، دينش را ويران ساخته است.
از اين رو، امام موحّدان، على عليه السلام ضمن سفارش به نماز، ضايع كننده