پاسخ كذب الوقّاتون مى‌شنيدند) و گفته شد كه آمادگى و زمينه‌سازى غير از توقيت است. ثانياً در روايات محل اشكال سخن از آمادگى براى امر نيست بلكه خارج كردن امر است! در واقع اصحاب تمناى خروج از سوى امام (ع) را داشتند و امام آن را عجله مى‌ديديد. پس عجله در ظهور يعنى واداشتن امام به خروج قبل از موعد نه آماده كردن مقدمات و برنامه‌ريزى براى آمادگى جهت خروج به موقع او كه تكليف منتظران است. روشن است بين اين دو فرق بسيار است.

اين‌گونه تفاسير غلط موانعى بالقوه براى بستر فرهنگى گفتمان مهدويت با رويكرد استراتژى سازى جهت ظهور است كه اگر چه در بين عامه مردم شايع نيست اما به موازات طرح و نشر آن ادبيات اين برداشت نيز فعليّت و شيوع مى‌يابند. اما واقعيت اين است كه رسوبات ذهنى حاصل از تجارب ناموفق بيش از اين در ذهن عامه مردم مانعيت براى اين رويكرد علمى- عملى ايجاد مى‌نمايد. در اين باره دو بايسته مهم بايد نهادينه شود:

١. رسيدن به متدى علمى و قابل دفاع جهت برداشت از اخبار آخرالزمان: متأسفانه از اين مطلب نمى‌توان چشم پوشيد كه اين همه روايات درباره اوضاع و احوال آخرالزمان و آستانه ظهور يا به كلى مهجور مانده و برخى هيچ استفاده از آن نكردند يا به جاى استفاده استراتژيك فقط استفاده توقيتى و تطبيقى از آن شده است آن‌هم با روش‌هاى كاملًا استحسانى و ذوقى.

بيان اين برداشت‌ها بر روى منابر يا در كتاب‌ها و مطبوعات و عدم تحقق ظهور پس از آن موجب همان ذهنيت منفى شده است؛ حال آنكه از سويى حتماً اين روايات بايد قابل استفاده ما باشند تا لغو در سخن معصوم لازم نيايد و از سوى ديگر چون از اين روايات نمى‌توان استفاده توقيت كرد (به علت نهى صريح خود روايات) استفاده‌هاى استراتژيك متعين مى‌گردد كه محلّ بحث اين مقاله است.

اين‌گونه استفاده ناگزير از متد و روشى علمى و موجه است- كه انسجامى مقبول داشته و نتايجى قابل دفاع ارائه نمايد، تا با نگاهى جامع به مجموع روايات از آنچه پيش روست تصويرى درست و كامل ارائه داده، بايسته‌هاى مواجهه با فردا را كشف نمايد. اين كجا و تطبيق متجزى با ديدن نزديكى اجمالى يك پديده يا گوشه‌اى از يك روايت- بدون بررسى سندى و دلالى و جمع‌بندى با ساير ادله- و حكم به توقيت و مانند آن كجا؟!

اگر اصول و متد برداشت از اخبار علمى و غيبى قرآن و عترت‌