٢. محمد بن عبدالله بن تُومَرت العلوى الحسن (٤٨٥- ٥٢٤) معروف به مهدى هرغى: قبيله او به نام المصامده در مراكش سكونت داشته است. او در سال ٤٩٧ ق. با عنوان مهدى، خروج و حكومت «موحّدين» را بنيانگذارى كرد.

٣. ناصر لدين الله: او از خلفاى عباسى بود كه در سال ٥٥٠ ق به دنيا آمد. ابن التعاويذى در دو بيت او را به عنوان مهدى موعود مدح كرده است.

«تو امام مهدى هستى، و ما امام به حق و موعودى جز تو نداريم.

خلاف و نادرست به نظر ما ميآيد، اگر كسى ادعاى ديگرى در مورد امام منتظر داشته باشد».

٤. مردى به نام عباس الفاطمى: او در «غُماره» در سالهاى ميان ٦٩٠ تا ٧٠٠ خروج و ادعا كرد كه همان فاطمى موعود است. جمع كثيرى از غُمارهايها، به او پيوستند و در نهايت كشته شد.

٥. مردى معروف به تويزرى: تويزر يكى از فرقه‌هاى صوفيه است، او از رباط از قبيله ماسه خروج كرد و ادعا كرد كه همان مهدى فاطمى است. شمار زيادى از اهالى سوس و ديگر شهرها به گرويدند و در پايان او نيز به قتل رسيد.

٦. اسحاق البستى الزوى: او در دوران محمد چهارم، سلطان عثمانى در سال ٩٨٦ خروج كرده، ادعاى مهدويت داشت.

٧. مردى از اهالى طرابلس: وى در سال ١٢١٩ در مصر ادعاى مهدويت كرد. او بسيار زود به جنگ ضدّ فرانسويها پرداخت و همراه با شمارى از يارانش به قتل رسيد.

٨. محمد احمد: او در سال ١٢٦٠ ق. از سودان از قيبله دنقلهايها خروج كرد. او در جزيره بنت- مقابل دنقلا- متولد شده بود.

٩. مردى از تبار پيامر (ص): او در رباط عباده خروج كرده، خود را مهدى موعود مى‌دانست. در آن زمان عدهاى به دور او جمع شدند.

١٠. احمد بن احمد الكيال: او در آغاز ادعاى امامت ميكرد، سپس ادعاى مهدويت كرد و فرقه «كياليه» را به وجود آورد.

١١. مهدى تهامه: در تهامه يمن در سال ١١٥٩ م. خروج و ادعا كرد كه همان امام منتظر و موعود است. گروهى از عربهاى صحرانشين به او گرويدند. او توانست حكومت «حمدانيها» را در صنعا و حكومت «نجاحيه» را در «زبيد» از ميان ببرد.

١٢. احمد بن محمد الباريلى: او مهدى وهابى نيز خوانده ميشود. در سال ١٢٢٤ ق. در شهر بريلى هند به دنيا آمد. او خود را از نوادگان امام حسن (ع) معرفى ميكرد. به هندوها و سيخيها در پنجاب هند اعلام جنگ داد و پس از مدتى كشته شد. او با افكار و عقايد و دعويهايش، راه را براى پيدايش قاديانيه هموار ساخت.

١٣. ميرزا غلام احمد قاديانى: در سال ١٨٢٦ م. از پنجاب هند خروج كرد و در آنجا با سيخيها به عنوان اينكه او پيامبر است به جنگ پرداخت و فرقه قاديانه را كه هنوز هم پيروانى در هند دارد، به وجود آورد.

١٤. محمد مهدى السنوسى: او از مراكش در نيمه قرن نوزدهم ميلادى خروج كرد و كمى قبل از مرگش اعتراف كرد، مهدى موعود نيست.

١٥. على محمد [باب‌] شيرازى: در شيراز در سال ١٢٣٥ ق. به دنيا آمد. در ابتدا ادعا ميكرد باب و طريق رسيدن به مهدى منتظر است و پس از مدتى خود را مهدى موعود دانست. وى هنگامى كه ديد اشخاص نادان بسيارى گرد او جمع شدهاند، ادعاى پيامبرى كرد. و در پايان ادعاى خداوندى نمود و در سال ١٢٦٥ ق.

اعدام شد.

١٦. مهدى سنگال: وى در سال ١٨٢٨ در سنگال پا به عرصه وجود نهاد و ادعاى مهدويت كرد. به شورش ضد حكومت وقت پرداخت، اما در پايان شكست خورد و كشته شد.

١٧. مهدى صومالى: محمد بن عبدالله در سال ١٨٩٩ م ادعا كرد كه او همان امام موعود و منتظر است. او مدت بيست سال در «اوجادين» در ميان قبيلهاش نفوذ داشت و با انگليسيها، ايتالياييها و حبشهايها به جنگ پرداخت و در سال ١٩٢٠ م. وفات يافت.[٢]

اين اشخاص، از جمله بارزترين و مهمترين اشخاصى بودهاند كه ادعاى مهدويت داشتند و نام آنها در سند مدعيان دروغين مهدويت ثبت شده است.

در سالهاى اخير نيز، افرادى پا به عرصه وجود نهادهاند كه فريفته هوا و هوس نفسانى خود شده، به دروغ ادعاى مهدويت كردهاند. گزارشهاى خبرى و امنيتى حاكى از آن است كه در حال حاضر ده‌ها نفر در جهان اسلام ادعاى مهدويت دارند.

اين پديده منحرف كه تأثير روانى و فكرى زيانبارى بر انديشه مهدويت گذاشته، در حقيقت تكرار همان ادعاهاى پيشين مهدويّت است و برخى ميخواهند در جوامع اسلامى، لباس شخصيت اين امام بزرگ را بر تن كرده، نقش او را بازى كنند و كارهايى را كه ايشان پس از ظهور مباركشان انجام ميدهند، خودسرانه انجام دهند.

اين پديده منحرف، هر از چند گاهى ظاهر شده، پس از مدتى از ميان ميرود و پيوسته ما اخبارى ميشنويم كه شخص يا اشخاصى در مناطق زندگى خود ادعاى مهدويت كردهاند. در قسمت آينده چندين نمونه از مشهورترين اينگونه اشخاص مى‌پردازيم.

ادامه دارد.

پى‌نوشتها:

[١]. بنگريد: كتاب مؤامره التفريق بين الأديان الإلهيه، تأليف دكتر مايكل برانت، مؤلف در اين كتاب پرده از وجود برنامه‌هاى در دست اجرا

در اداره اطلاعات امريكا ضدّ مذهب تشيع و شيعيان برميدارد كه هدف آن تضعيف مرجعيت تا سال ٢٠١٠ م است.

[٢]. سايت: العربيه نت. روز جمعه ١٩/ ١/ ٢٠٠٧ برابر با ٣٠/ ١٢/ ١٤٢٧ ق.

[٣]. شيخ صدوق، كمالالدين، ص ٤٦٧، شيخ طوسى، غيبت، ص ٢٦٦.

[٤]. علامه مجلسى، بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٥١.

[٥]. روزنامه‌هاى داخلى عربستان سعودى، يكشنبه ١٢/ ٦/ ٢٠٠٥ برابر با ٥/ ٥/ ١٤١٦ م.

[٦]. يوسف مدن، سيكولوجية الانتظار، ص ٧٩.

[٧]. الامام المهدى و اليوم الموعود، خليل رزق، صص ١٦١- ١٦٥.

[٨]. همان، ص ١٦٥.