مدعيان ارتباط با امام (ع) يا مدعيان نيابت از ايشان، از عشق و علاقه ما به امام (ع) سوءاستفاده ميكنند. آنها به خوبى از ميزان عشق و تعلّق خاطر ما به امامت آگاهند و با استفاده از اين، دامهايى براى اشخاص سادهلوح و ضعيفالايمان ميتنند. در اينجا ما به يك نمونه كه در اخبار آمده است، اشاره ميكنيم:

«مردى كه [در ايران‌] ادعاى ارتباط با امام مهدى (ع) را داشت، دستگير شد.

محمود ٣٧ ساله در شهر زنجان، يك مركز دعا و حرزنويسى به وجود آورده بود و ادعا ميكرد پيوسته با امام زمان (ع) در ارتباط است. برخى از شهروندان سادهلوح برخى از دانشجويان و دختران از جمله مهمترين مشتريهاى اين شخص حيلهگر و دروغگو بودند. او در مدت كوتاهى از طريق دعاها و حرزهايى كه ادعا ميكرد از طرف امام مهدى (ع) است، ثروت بسيار زيادى به دست آورد.

نيروهاى امنيتى ايران نيز، از وى غافل نبوده، در كمين او بودند و در آغاز اطلاعاتى در مورد او كسب كرده، تحقيقات كافى در مورد او و قربانيان اين دروغگو و شيّاد به عمل آوردند. پس از آن، دستور قضايى براى بازرسى منزل او به عمل آمد و دستگير شد.

نيروهاى امنيتى در محل زندگياش، مقدار زيادى ترياك، مواد مخدر، شمشير، عصا، شالها و كلاه‌هاى سبز و كتابهاى ورد و دعا پيدا كردند.

اين نيروها دريافتند كه يك دختر بيست ساله تهرانى به شدت تحت تأثير او قرار گرفته و در خانهاش ماندگار شده بود. اين شخص در آستانه عزيمت به سمت تهران همراه با آن دختر بود تا دوستان وى را نيز بفريبد و از اين راه حدود ٣٠ هزار دلار به دست آورد».[١]

[١.] ادعاى سفارت‌

دعوى سفارت، همان ادعاى ارتباط با امام حجّت (ع) در زمان غيبت كبرا است. مدعيان سفارت، ادعا ميكنند كه احكام شرعى و مسائل فقهى را از امام (ع) دريافت ميكنند؛ گاهى اين احكام و مسائل درست و راست و مبتنى بر نظر فقها است و برخى از آنها نيز نادرست و باطل است.

اما خطر اصلى چنين اشخاصى در اين نهفته است كه آنها اعتقاد دارند، مردم از فقيهان بينياز هستند زيرا فقها (بر اساس اصول اجتهاد و فقه) براساس ظاهر امور، حكم صادر ميكنند. از نظر مدعيان، اين دوران با ظهور سفير يا نماينده امام- يعنى خود اين اشخاص- كه مستقيماً به امام وصل است، به پايان رسيده است. از نظر آنها، سفير و نماينده امام احكام و مسائل واقعى و راستين را مستقيماً از امام دريافت ميكند و به مردم ابلاغ مينمايد. شايان ذكر است كه جايگاه امامت و ارتباط با امامت از نظر مالى و اجتماعى اهميت زيادى دارد. علما و فقها ادعاى سفارت و بابيت را به ويژه زمانى كه كسى، چيزى را به امام نسبت ميدهد، باطل و حرام دانستهاند. علاوه بر اين اگر مدعيان، چيزى را به امام نسبت دهند كه ايشان نفرموده يا انجام نداده باشند، اين دروغ بستن بر امام نيز هست و به همين دليل اينگونه اعمال و رفتارها بسيار خطرناك بوده، مجازات سنگينى دارد.

تاكنون مبحث ادعاى سفارت امام (ع) را بيان كرديم. از اينجا به بعد به بحث درباره ادعاى مهدويت خواهيم پرداخت.

٢. ادعاى مهدويت‌

واقعيت تلخ و ناخوشايندى كه امت اسلامى و مسلمانان با آن روبرو هستند، اين است كه، به دليل افزايش ناكاميها، شكستها و وجود موانع سياسى، اجتماعى، اقتصادى و فكرى براى مسلمانان، مدعيان مهدويت پيوسته در حال افزايشاند و تا زمانى كه خطّ ستم و كارگردانان مستكبر آن همچنان با قدرت به فعاليتهاى خود ادامه ميدهد، فشارهاى روانى نيز به تبع آن بر مسلمانان افزايش مييابد. در چنين اوضاعى، مجموعه مشكلات روانى، پيدرپى و زنجيرهوار در جوامع اسلامى پديد آمده كه از آن جمله ميتوان سرگردانى، نااميدى، گمراهى، موضعگيريهاى يأسآور و از دست دادن روح شكيبايى و پايدارى، اظهار ترديد در برخى معتقدات و دگرگونى احساسات را نام برد. اين مشكلات به ويژه هنگامى كه سختيها زياد شده و بر حجم فشارهاى ستمگران و مستكبران افزوده ميشود، نمود بيشترى مييابد.

وجود اين شرايط در ميان مسلمانان باعث شده كه با اشخاصى برخورد كنيم كه سراسر وجود آنها را نگرانى، آشفتگى، عدم تشخيص حقّ از باطل و ندانستن حقيقت زندگى، فراگرفته و اينگونه در ظلمات طى مسير ميكنند و به پرواز در آسمان اوهام و خيالات واهى پرداخته يا گرفتار