يامهدى! اى آرام دل‌هاى پريشان!		اى نام تو ميزان‌ترين تفسير قرآن‌
اى راز و رمز كهكشان‌ها در نگاهت‌		قاليچه بال ملائك فرش راهت‌
اى تكسوار بى بديل ملك سرمد		اى منجى عالم، قائم آل محمد!
درويشم و دل‌ريشم از درد فراقت‌		عمرى نشستم برگليم اشتياقت‌
از سوز حسرت سينه‌ام آتشفشان است‌		چشمم به پيچ كوچه‌هاى آسمان است‌
از پشت بغض ابرها، آه اى ابرمرد		روزى قدم بر چشم كا بگذار و برگرد
اى نغمه پرداز غمت تنبور دل‌ها!		اى سربدار حسرت منصور دل‌ها!
اى مرجع تقليد شبنم، قلب صافت!		شمع و گل و پروانه با هم در طوافت‌
دارالعزا شد سينه‌ها، پس كى مى‌آيى؟		خون شد دل آيينه‌ها، پس كى مى‌آيى؟
اى چلچراغ اين شب خاموش، برگرد		تنها اميد خلق مشكى پوش، برگرد
تا كى سرِ ما باشد و زانوى حسرت؟		تا كى برگرديم از پى‌ات غربت به غربت؟
تا كى سرشك از ديده قوها بريزد؟		خون دل از چشم پرستوها بريزد
خون دل از چشم پرستوها بريزد		تا كى جهان آكنده از نيرنگ باشد؟
كار برادر با برادر جنگ باشد		اى قلب عالم را به خود مشتاق كرده‌
اى طاقت آيينه‌ها را طاق كرده‌		كُشتى عروس عشق را از رنج دورى‌
خون شد دل آيينه‌ها، تا كى صبورى؟		فرهاد را از جان شيرين سير كردى‌
اى يوسف زهرا، بميرم دير كردى‌		كشتى پر از ارواح رقصان است، اى نوح‌
فانوس ما چشمان شيطان است، اى نوح‌		ماگرچه از طوفان غم تشويش داريم‌
صدموج وهم انگيزتر در پيش داريم‌		وقتى بيايى ذره‌اى دلواپسى نيست‌
ناجى تويى اين كار، كار هركسى نيست‌