در آن هنگام كه ابراهيم را آزموديم و آنچه در امر مراتب بندگى ضرورت داشت، به خوبى انجام داد. آنگاه بود كه صلاحيت امامت را در خود فراهم ساخت و اين مقام را از جانب ما دريافت كرد.[١]

در سوره انعام نيز، درباره نحوه برانگيختن حضرت ابراهيم مى‌گويد:

اين چنين است كه ابراهيم را در سير آفاقى و انفسى يارى كرديم و حقايق عالم هستى و اسرار وجود را برايش نمودار ساختيم) به اسرار هستى پى برد (تا آنكه حالت يقين به دست آورد و حقياق را آشكار ديد.[٢]

رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم درباره آمادگى انبيا و برانگيخته شدنشان پس از آن مى‌فرمايد:

خداوند پيامبرى نفرستاد مگر آن هنگام كه وى از نظر عقل به كمال رسيده و عقل او از عقلهاى تمام امتش برتر باشد.[٣]

حضرت على بن موسى الرضا عليه السلام در همين معنى مى‌فرمايد:

بنده‌اى را كه خداوند براى رسيدگى به امور مردم انتخاب مى‌كند، سينه او را فراخ مى‌سازد و در قلب او چشمه سارهاى حكمت را به وديعه مى‌نهد و علم و دانش را به او الهام مى‌كند، تا هرگز در جواب پرسشها نماند و از راه راست فاصله نگيرد و سرگردان نشود. پس او معصوم و مؤيد و موفق و مصون است و از هر گونه اشتباه و لغزش و فروافتادگى در امان. خداوند اين عنايت را به او روا داشته تا حجت او بر بندگانش و نيز شاهد و ناظرى بر مردم باشد. اين است فضل الهى كه به هركس كه بخواهد و شايستگى آن را داشته باشد عطا مى‌كند.[٤]

اين توجه اديان آسمانى بخصوص اسلام به حجت به گونه‌اى است كه سير در حقيقت براى انسان ممكن گردد و باب ورود در كثرت گرايى در مبانى نظر كه عامل بروز اختلاف و تشتت است بسته شود.

تسليم شدن در برابر فرمان آسمانى، تسليم در برابر احكام كتب آسمانى و امر و نهى حجتهاى خداوندى در عرصه زمين است وگرنه، تبعيت از حجتهاى مادون آنها مثل عقل، غريزه و ... باب اختلاف و تشتت را در ميان مردم مى‌گشايد و ميدان را براى فروغلتيدن مردم در وادى شرك و نفاق و الحاد فراهم مى‌آورد.

ادامه دارد

پى‌نوشتها:

[١]. اصول كافى، ج ١، ص ١٩

[٢]. آل عمران (٣)، ص ١٦٤

[٣]. سوره بقره (٢)، ص ١٢٤

[٤]. انعام (٦)، ص ٧٥

[٥]. اصول كافى، ج ١، ص ١٢ و ١٣

[٦]. اصول كافى، ج ١، ص ٢٠٢.