ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٣ - واسطه فيض و تجليگاه لطف پروردگار
مقابل ضريح مقدس امام حسين عليه السلام خوانده مىشود، چنين مىگويى:
ارادة الربّ فى مقادير اموره تهبط اليكم و تصدر من بيوتكم يعنى اصلًا تمام تقدير و تدبير كه از جهان بالا صورت مىگيرد و به وسيله شما در جهان عرضه مىشود، ارادةالرب فى مقادير اموره تهبط اليكم و تصدر من بيوتكم اراده پروردگار از خانههاى شما پخش مىشود.
و ما در زيارت رجبيه كه در تمام مشاهد مشرفه در مقابل ضرايح مقدسمه ائمه اطهار عليه السلام كه مستحب است اين زيارت در ماه رجب انجام بگيرد، اين عبارت را مىخوانيم:
انا سائلكم و آملكم فيما اليكم التفيوض و عليكم التفويض فبكم يجب المهيض و يشفى المريض
من خواهشمند و آرزومند شمايم در آنچه در اختيار شماست و به عهده شماست عوض دادن آن، به وسيله شما شكسته، پيوند مىخورد و مريض شفا مىيابد. پس مىبينيد كه مبانى تشيع اين است كه ديدگاهش نسبت به ائمه و ذوات مقدسه اين است كه اينها وسايط كامل فيض الهى هستند، آنوقت مبناى تعليمات شيعه اين است كه آيا اين وسايط قطع شده است؟ مثلًا اهل سنت مىگويند اين واسطه فيض با وفات پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم قطع شده است چون پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم بنابر نص قرآن واسطه فيض بود، چون در آيه شريفه كه مىفرمايد:
وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا ... وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا ... تَوَّاباً رَحِيماً[١]
اين آيه مىرساند كه وقتى گناهكار كارى كرد، گناهى كرد و پشيمان شد و مىخواهد استغفار كند بيايد پيش تو، آمدن پيش پيغمبر چه تاثيرى دارد، قطعاً يك اثرى دارد، و اين اثر اين است كه مىگويد برويد پيش پيغمبر استغفار كنيد و پيغمبر براى شما دعا كند، شايد خداوند شما را بيامرزد، پس مىبينيم كه خداوند در اينجا نمىگويد به پيغمبر چه كار دارى اى بنده من! گناه كردهاى پيش خودم بيا! دعا كن مىآمرزم. خير، مىگويد برو پيش پيغمبرم. پس اينكه پيغمبرش را معرفى مىكند به گناهكار مىگويد برو آنجا و استغفار كن و او هم براى تو استغفار كند، اين معنايش اين است كه موضوعيتى براى شخص پيغمبر قائل است. برادران اهل سنت مىگويند اين واسطه فيض و اين مايه بركت در زمين با وفات پيغمبر قطع شده است. اما تشيع مىگويد همان فلسفه كه مىگويد وسايط فيضى امثال ذوات مقدسه انبياء بايد باشد، همان فلسفه هم مىگويد كه بايد هميشه باشد چون نه مردم به آن حدى مىرسند كه نيازى به واسطه نداشته باشند و هم اينكه فيوضات الهى بايد تجليگاه داشته باشد، آن تجليگاه هم ذوات مقدسه است. پس اين ذوات مقدسه پيوسته بايد در بين جامعه حضور و وجود داشته باشند.