پس از او مرحوم شيخ طوسى (م ٤٥٠ ق) در كتاب الغيبة مى‌فرمايد كه به خدمت آن حضرت رسيدن ميسّر است و ادامه مى‌دهد كه كسى كه امام (ع) بر او ظاهر نمى‌شود حتماً قصور يا تقصيرى از ناحيه خود او وجود داشته و به همين سبب نتوانسته خدمت آن حضرت شرف‌ياب شود.

مرحوم طبرسى نيز در كتاب ارزشمند إعلام الورى مى‌نويسد كه ما يقين نداريم كسى به خدمت آن حضرت مشرف نمى‌شود، و اصولًا راهى به تحصيل اين يقين وجود ندارد، زيرا كسى كه به خدمت ايشان شرف‌ياب مى‌شود معمولًا آن‌را مكتوم مى‌دارد و هر كسى از حال خودش با خبر است.

يكى از علماى معاصر مرحوم طبرسى به نام سريرالدين محمود همتى رازى در كتاب المنقذ من التقليد به تفصيل بحث كرده كه در دوره غيبت به خدمت حضرت رسيدن، امرى ممكن است.

سيد بن طاووس (م ٦٦٤ ق) شفاف‌ترين مطلب را در اين باره مى‌نويسد و صراحتاً در كتاب ظرائف مى‌آورد كه بعد از غيبت كبرى بسيارى از شيعيان و غير آن‌ها به خدمت آن حضرت مشرف شده‌اند و به وسيله معجزات و كراماتى كه واقع شده يقين كرده‌اند كه خدمت خود ايشان رسيده‌اند. سيد بن طاووس در كتاب المحجة نيز خطاب به فرزند خويش مى‌نويسد كه تنها كسانى از ديدار آن حضرت محرومند كه در پيروى از فرمان‌هاى ايشان كوتاهى مى‌كنند.

از اين محدثان بزرگ كه بگذريم يك سلسله از علماى اصولى ما در قرن‌هاى اخير اين مسئله را به روشنى بيان كرده‌اند؛ مثلًا مرحوم آيت الله آخوند خراسانى در كتاب كفاية الاصول مى‌نويسد گاهى براى يگانه‌هاى دوران پيش مى‌آيد كه به ديدار آن حضرت شرف‌ياب شوند و فتوا را از دو لب مبارك ايشان دريافت كنند و حتى بعضى وقت‌ها آن بزرگوار را نيز بشناسند. به عبارت ديگر ايشان آنچه را مرحوم سيد بحرالعلوم در جايى گفته بود كه نمى‌شود آن حضرت را ديد و در هنگام ديدار ايشان را شناخت، رد كرده‌اند. مرحوم نايينى نيز در شرح كفايةالاصول باعنوان فرائدالاصول مى‌نويسد: «آرى براى انسان‌هاى كم نظير اتفاق مى‌افتد كه به حضور مبارك آن حضرت تشرف يافته و حكم خداوند را از حجت او فرا گيرند». مرحوم شيخ محمد حسين كمپانى هم در كتاب نهاية الدراية مى‌نويسد «احتمال اين معنا (گرفتن فتوا از امام زمان (ع)) جز براى افراد بى نظير متصور نيست».

اين سه بزرگوار كه در رأس علماى اصولى قرن‌هاى اخير بوده‌اند، به صراحت مى‌فرمايند امكان اين معنا وجود دارد كه افراد بى‌نظير و يگانه‌هاى دوران به خدمت حضرت مهدى (ع) برسند و حتى فتوا و حكم خود را از دو لب مبارك ايشان بشنوند.

و بالاخره مراجع عظام تقليد حضرات آيات حكيم، ميلانى، گلپايگانى در پاسخ به پرسش‌ها و استفتاآتى كه از دفاترشان شده با امضاى خود فرموده‌اند كه امكان اين معنا در دوره غيبت كبرى وجود دارد.

حجت‌الاسلام و المسلمين ناصرى: ملاقات با حضرت بقيةالله روحى له الفداء بنابر گزارش مؤمنان صادق اتفاق افتاده است و اين اتفاق افتادن خود بهترين دليل براى امكان وقوع آن است. البته شايد سفارش امام حسن عسكرى (ع) به حضرت بقيةالله (ع) براى دورى از مردم از اين جهت بوده كه حضرتش در دسترس عموم مردم نباشند. وقتى به حالات بعضى از مؤمنان و مراتب ايمان آن‌ها نگاه مى‌كنيم مى‌بينيم افراد دل‌سوخته‌اى وجود دارند كه تنها آرزوى‌شان تشرف به خدمت حضرت بقيةالله روحى له الفداء است. علاوه بر آن بعضى از علماى زاهد بزرگ و راه رفته هستند كه به شرف اين ملاقات نائل شده‌اند و گزارش اين ديدارها براى ما نقل شده است.

مراتب ايمان مردم متفاوت است و بعضى از آن‌ها در باطن به طور دائم به ياد حضرت اشتغال دارند و همين اشتغال آن‌ها را به شرف ملاقات نزديك مى‌كند.

اساساً امكان تشرف براى خواصّ شيعه وجود دارد. در روايت آمده است كه:

طوبى لمن لقيه فى غيبته؛

خوشا به حال كسى كه آن حضرت را در دوران غيبتش ديدار نمايد.

از آن بالاتر را هم سيد بن طاووس براى فرزندش سيد محمد نقل كرده كه فرد مؤمنى از خداوند مى‌خواسته او را خدمت‌گزار حضرت بقيةالله روحى‌له الفداء قرار دهد و خداوند دعاى او را مستجاب كرد. در پى آن حضرت براى او پيغام فرستادند كه درخواست تو پذيرفته شد. با اندكى صبر به اين سمت نائل خواهى شد. در طول تاريخ بزرگان علم و تقوا مكرراً به خدمت حضرت مى‌رسيده‌اند و از بركات وجودى ايشان بهره‌مند مى‌شده‌اند.