ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٥ - انس در عالم غيب
آنچه را كه اصحاب ما درباره زمان غيبت مهدى (ع) و خروج آن حضرت روايت كردهاند، غيب محسوب مىشود.[١]
داوود رقى مىگويد كه حضرت صادق (ع) درباره اين گفتار خداى عزوجل: «الذين يؤمنون بالغيب» فرمودند:
مؤمن به غيب، كسى است كه راجع به قيام و ظهور حضرت قائم اقرار كرده، آن را حق بداند.[٢]
و از اين روست كه آن بزرگوار، در ميان همه امامان معصوم (ع) لقب «غايب» به خود گرفتهاند.
قابل توجه است كه غايب بودن امام زمان (ع) فقط از ديد ماست وگرنه آن بزرگوار، امام عصر و ولى دهر و به اذن الله، متصرف در اقطار جهان وجود است؛ نظر به رعيتهاى خود دارد و چه بسا كه در مجالس و محافل آنان حضور يابد و احياناً با آنان به سخن پردازد، ولى آنان متوجه نشوند. چنانكه در يكى از فرازهاى دعاى ندبه مىخوانيم:
بنفسى أنت من مغيّبٍ لم يخل منّا.
جانم فداى آن پشت پرده افتادهاى كه از ما دور نيست.
انس در عالم غيب
چنانكه همه مىدانيم و اعتقاد داريم، حضرت ولىعصر (ع)، در عالم غيب و دور از ديدگان ناظران و بينندگان به سر مىبرد. اكنون اين سؤال پيش مىآيد كه آيا در آن ظروف و شرايط، انيسى هم دارند كه با او انس گرفته، غم و اندوه تنهايى را با او برطرف سازند؟
از بعضى فقرات زيارت آن حضرت استفاده مىشود كه ايشان خدّام و يارانى در دوران غيبت دارند كه در جوار وجود مقدسش مىباشند.[٣]
مطابق بعضى از روايات شريفه، حضرت خضر (ع) كه خود نيز از عناصر غيبى به شمار مىروند و زنده مىباشند اما از ديد بينندگان غايب و پنهاناند و در عوالم غيب و جهان دور دست از ما قرار دارند، با حضرت ولىعصر (ع) مرتبط مىباشند و به حضور آن بزرگوار مشرف مىشوند.
همچنان كه در عالم شهود ميان موجودات زنده، انس و علاقه برقرار مىباشد، در جهان غيب نيز ميان عناصر غيبى پيوند و ارتباط است، از جمله ميان حضرت ولىعصر (ع) و حضرت خضر (ع) انس و علاقه و مصاحبت، محقق و ثابت است.
احمدبن اسحاق قمى، حضور مبارك امام حسن عسكرى (ع) رسيد تا از آن حضرت در مورد جانشين وى پرسش كند.
امام (ع) پيش از آن كه احمد پرسش كند، شروع به سخن نموده، فرمودند:
مَثَلِ او مَثَلِ خضر است، همان خضر كه از آب حيات نوشيد و از اين رو زنده است و نخواهد مرد تا وقتى كه نفخ صور شود؛ به راستى كه خضر، همه ساله در موسم حج، حضور مىيابد، در عرفات، وقوف كرده و بر دعاى مؤمنين آمين مىگويد و خداوند، وحشت قائم ما را در دوران غيبتش، از رهگذر انس گرفتن با وى، برطرف فرموده و تنهايى آن حضرت را با همنشينى وى مرتفع خواهد ساخت.[٤]
پىنوشتها:
[١]. سوره بقره (٢)، آيات ١ و ٢.
[٢]. طبرسى، مجمعالبيان، ج ١، ص ٣٨.
[٣]. «من اقر بقيام القائم انه حق» شيخ صدوق، كمالالدين، ص ٣٤٠.
[٤]. «اللهّم صل عليه و على خدامه و اعوانه على غيبتة» مفاتيحالجنان، زيارت سوم از زيارات حضرت صاحبالامر (عج).
(٥). قطب راوندى، خرائج و جرائح، ج ٣، ص ١١٦٧.
[٦]. انه ليحضر الموسم كل سنة و يقف بعرفة فيومن على دعاء المؤمنين و سيؤنس الله به وحشتة قائمنا فى غيبته و يصل به وحدته.