ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣ - از جنگ هاى صليبى تا فرقه سازى معاصر

٢. رويكرد دنيامدارانه به دين (سكولاريزم)،

٣. فقدان طرحى براى بركشيدن سازمان اجتماعى و مديريت جوامع مسلمين بر اساس دين در عصر غيبت،

٤. ذلت‌پذيرى و انفعال در برابر فرهنگ و تمدن ملحدانه و مشركانه،

٥. مقاومت در برابر احياءگرى مبتنى بر حقيقت دينى، كلام وحى و كلام ائمه معصومين (ع)،

٦. ستيز با رويكرد فعال فرهنگى و تفكر شيعى به عالم و آدم و اجتهاد فقهاى نامدار شيعه؛ مشترك و متّفق‌القول بودند، و زمينه‌هاى پذيرش فرهنگ غربى و عوامل سياسى غرب را در خود داشتند.

در واقع، پيش از بيدارى و ظهور دور جديد اصلاح‌گرى و احياءگرى مبتنى بر دين و بروز موج اعتراض در برابر غرب، اين مثلث پليد شكل گرفت تا در موقع مناسب كارايى خود را بروز دهد.

فرا رسيدن فصل انحطاط تامّ و فروپاشى تمام فرهنگ و تمدن غربى در آخرين دهه‌هاى قرن بيستم و تجربه پايان تاريخ خودكامگى، هم‌زمان با آغاز تاريخ جديد بشر به نام دين و خدا بروز موج فراگير اصلاح‌گرى و احياءگرى مبتنى بر دين را سبب شد، همان كه در خود و با خود ظهور قدرت اسلام و زايش مستضعفان را داشت، اين همه موجب شد تا غرب، براى مقابله و به اميد متوقف كردن اين جريان پر قدرت از تمامى پتانسيل و توانايى‌هاى خود استفاده نمايد.

مبارزه مسلحانه، اشغالگرى نظامى، بحران سازى در مناسبات اقتصادى، بالاخره فرقه‌سازى براى ايجاد تفرقه و جدال‌هاى داخلى تنها وجوهى از ترفندهاى غرب عليه اسلام و مسلمانان بودند.

سلفى‌گرى وهابى كه امروزه در لبنان، عراق و پاكستان بيداد مى‌كند، و از كشته‌ها پشته مى‌سازد تنها بخشى از استراتژى «فرقه‌سازى و احياى فرقه‌ها» را نمايان ساخته است و بى‌گمان مى‌تواند انتظار بروز امواج اين سلفى‌گرى متحجرانه وهابى را كه اهرم و بازوى غرب صهيونى است در ساير نقاط كشورهاى اسلامى و شيعه‌نشين داشت.

ظهور ساير فرقه‌ها و از جمله گونه‌هاى مختلف «صوفى‌گرى و بابى‌گرى» كه در جاى جاى ايران اسلامى نمود پيدا كرده است در ادامه همان جريانى وارد ميدان شده‌اند كه امروزه لبنان و عراق را مبدل به قتلگاه مسلمانان مستضعف ساخته‌اند.

برخى اطلاعات حاكى از آن است كه طى ربع قرن اخير ٥/ ٢ برابر چهارده قرن گذشته، كتاب عليه مكتب امامت تأليف و منتشر شده است.

موارد زير تنها دربرگيرنده بخش‌هايى از مأموريت‌هاى اين فرقه‌ها و گروه‌ها در كشورهاى اسلامى است:

١. سلب حيثيت معنوى از آموزه‌هاى دينى،

٢. ايجاد رخته و شكاف در صفوف مسلمانان،

٣. شبهه‌افكنى در مبانى اعتقادى مردم و اغفال جوانان،

٤. آلوده ساختن جوانان به مواد افيونى و روابط نامشروع (به بهانه گفت‌وگو از دين و عرفان)،

٥. ايفاى نقش ستون پنجم براى دشمن و نفوذ در سازمان‌ها و نهادهاى كشورهاى اسلامى،

٦. منفعل ساختن نظام اسلامى در برابر خواسته‌هاى نامشروع در مجامع جهانى،

٧. شناسايى اشخاص حقيقى و حقوقى ضدّ غرب و صهيونيسم در حوزه‌هاى مختلف براى اقدامات بعدى در موقعيت مناسب،

٨. القاى آرا و طرح‌هاى خود (مستقيم يا غير مستقيم) در سازمان‌ها، نهادها، وزارتخانه‌ها از طريق افراد ساده‌لوح و يا نفوذ داده شده،

٩. ايجاد بلوا و جنجال تبليغاتى و رسانه‌اى در هنگام به اجراء درآمدن طرح‌ها و برنامه‌هاى اصولى و متناسب با منافع عمومى مسلمانان‌

و ...

بايد پرسيد در اين موقعيت چه بايد كرد؟

بى‌گمان وظيفه دولت اسلامى و سازمان‌ها و نهادهاى وابسته به آن از همه سنگين‌تر است به ويژه در وقتى كه تمامى امكانات و قدرت در اختيار آن‌هاست.

سايرين و به ويژه اهل فرهنگ به عنوان جماعتى بيدار، مى‌بايست همه همت خود را مصروف مقابله با اين جريان نمايند.

از نظر ما مهم‌ترين وظايف به قرار زير قابل گفت‌وگو است:

١. مجهز شدن سريع سازمان‌ها، نهادهاى فرهنگى، حوزه‌هاى علميه و محققان به سلاح نقد، شبهه‌شناسى و جريان‌شناسى براى پاسخ‌گويى به شبهات و خنثى‌سازى آموزه‌هاى منحرف القاء شده در سطوح مختلف جامعه؛

٢. ارتقاى توانايى مربيان، معلمان و مبلغان و ساير دست‌اندركاران امور فرهنگى رسمى براى پاسخ‌گويى به شبهات، معرفى فرقه‌ها و نحله‌ها و ارائه نقد و ردّيه جدى و علمى براى مصونيت بخشى به جوانان و خانواده‌ها؛

٣. خروج رسانه‌هاى مؤثر از كسوت بى‌خبرى و سرگرم‌سازى و اتخاذ موضع حقيقى براى رصد جريانات، برنامه‌سازى، پاسخگويى و نشر بيش از پيش معارف حقيقى؛

٤. ايجاد امكان نشر و توزيع آثار مناسب با ادبيات روز و ادوات جديد همراه با اقدامات جدى سازمان‌هاى مسئول براى جلوگيرى از توزيع آثار مخرب وارداتى و يا توليد شده داخلى؛

٥. كشف همه زمينه‌هاى اتحاد و اتفاق در ميان مذاهب اسلامى و زمينه‌سازى براى ظهور و بسط اين زمينه‌ها به صور مختلف؛

٦. بى‌شك هيچ يك از اشخاص حقيقى و حقوقى نمى‌تواند وظيفه خود را در «نظارت و تماشا» خلاصه كند. ايجاد تسهيلات لازم براى حضور پر رنگ مردان صاحب درد و انگيزه، حقيقت‌جو و پيرو ولايت و حمايت از آن‌ها (حتى اگر تماميت خطمشى ما را پذيرا نشوند) مى‌تواند خاكريزهاى متنوعى را در برابر اين سيل مهاجم ايجاد كند. اين در حالى است كه سازمان‌ها و نهادهاى رسمى و دولتى به دلايل مختلف قادر به حضور همه جانبه در اين ميدان و مقابله نيستند.

اميد مى‌رود همت و اقدام ما با تأييد و حمايت حضرت صاحب‌الزّمان (ع) همراه شود تا ضمن حفاظت همه جانبه از شيعه‌خانه اهل‌بيت (ع) امكان ظهور حضرتش فراهم شود.

ان‌شاءالله‌

سردبير