ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٠ - ديدار با امام زمان (ع)؛ هست ها و بايدها
حضرت برسم. مرحوم علامه مجلسى (ره) در شرح و تفسير توقيع مشهور «من ادّعى المشاهدة قبل خروج السفيانى و الصّيحة فهو كذّاب مفتر» ادعاى مشاهده دو طرفه را درباره كسى مىداند كه مدعى نيابت خاص باشد.
حجتالاسلام و المسلمين ناصرى: به نظر مىرسد اين ماجرا شقّ سومى هم داشته باشد و آنگونه كه از مجموعه ملاقاتهاى انجام شده با حضرت برداشت مىشود ظاهراً تنظيم كننده اين ديدارها خداوند متعال است.
كسانى كه بنابر مشيت الهى قرار است ملاقات، رزق و روزى آنها بشود گويا نوعى عصمت خدايى به آنها مرحمت مىشده، و از قرار گرفتن در مسير گناههاى بزرگ با لطف و عنايت الهى خاصى محافظت مىشدهاند. حتى بالاخره از آن در برخى موارد ظاهراً از نسلهاى قبل كنترل مىشدهاند. بارها عرض كردهام كه حضرت بقيةالله روحىله الفداء زندگى خودشان را مىكنند و تنها انس و توجهشان به خداوند متعال است. افراد را خداوند در مسير آن حضرت قرار مىدهد. به اين معنا حتى يك ثانيه ملاقات با حضرت ارزشمند است و شخص ديدار كننده ارزش فوقالعادهاى پيدا مىكند. ولى بايد توجه داشته باشيم شخصى كه قرار است چنين رزق و نصيبى داشته باشد پيش از آن در وجودش آتشى مشتعل شده است. اين آتش عشق هم ثمره سعى، تلاش و مراقبت بسيار است. بعد از اينكه آتش عشق روشن شد و شعلهاش در درونش فروزان گشت آنقدر ادامه پيدا مىكند تا وابستگىها و تعلقات و خلاصه غير محبوب را مىسوزاند و موانع برطرف مىشود. در حقيقت شخصى كه رزق ملاقات دارد، يكپارچه آماده و مستعد ملاقات مىشود و هيچ چيز در ذهن او نيست و غير از حضرت و عشق به ايشان ميل ديگر ندارد.
چندى پيش در خدمت آيتالله بهجت بوديم، ايشان از مداحان گله مىكردند كه فقط به جنبه عشقبازى لفظى با حضرت بقيةالله (ع) مىپردازند. مىگفتند بايد به زاويه معرفتى و معرفى حضرت هم پرداخت. براى نمونه آيا اصلًا توجه داريم آنچه مىگوييم پيش از آن كه به شماى مخاطب برسد حضرت بقيةالله (ع) به آن دانا هستند و مطلب به سمع ايشان مىرسد؟ آيا ما امامان خود را با چنين احاطه شهودى شناختهايم كه در همه مجالس ومحافل احاطه و حضور دارند؟ مسلماً اگر ما حضرت را اين گونه ببينيم نحوه عمل و رفتارمان عوض مىشود.
ديدارى كه در مرتبه عشق باشد و شخص ابعاد و زواياى اضافىاش سوخته باشد به ندرت حتى نصيب اولياى الهى و كمّلين (انسانهاى كمال يافته) شده است. بنابراين موضوع ملاقات با حضرت، اصلًا چيزى نيست كه بتوان درباره آن دهان به شعار گشود. البته نبايد فراموش كنيم هر چند برنامه ديدار با حضرت را خداوند متعال تنظيم مىكند ولى در عين حال قلب مقدس حضرت هم آينه تمام نماى اراده حق تعالى است و ايشان آنچه را خداوند اراده كرده، اراده خواهد نمود. اين اراده هم مسبوق به آن است كه شخص يك پارچه خواست و رغبت شده باشد. آنهايى اين اراده الهى شامل حالشان شده كه خيلى سوختهاند و اشك اشتياق ريخته و افكار موهوم را كنار گذاشتهاند و تنها فكر و ذكر آنها اتصال با ولى وقت و قطب عالم امكان بوده است.
\* نقش اشخاص در دستيابى به اين توفيق چقدر است و آيا مىتوان احتمال وقوع اين رخداد بزرگ را براى خود زياد كرد؟
حجتالاسلام و المسلمين آقا تهرانى: ديدار شرايط خاصى را مىطلبد. عموم كسانى كه مشرف شدهاند در تنگناها بودهاند. اگر كسى بتواند واقعاً خودسازى كند و قريبالافق شود، در مسير امام (ع) قرار مىگيرد. مرحوم سيد مرتضى (ره) در اين باره بحثى دارند كه مخفى بودن امام، ناشى از جور ظالمان است كه به دنبال شهيد كردن ايشان بودهاند. اگر ما اين مشكل را پيش رو نداشته باشيم غيبت فلسفهاش را از دست مىدهد. براى ديدار بايد قابليت شخصى و توفيق الهى با هم جمع شوند.
حجتالاسلام و المسلمين حائرى قزوينى: از توضيحات قبلى مشخص شد كه تقوا، فضيلت و پرهيز از گناه و معصيت و همچنين تهذيب نفس و اهتمام به اذكار و دستورات كه در كتابهاى خاص آمده، مداومت بر دعاى عهد و مسبّحات پنجگانه ان شاءالله زمينه را براى تشرف مهيا مىكند.
حجتالاسلام و المسلمين مهدىپور: مسلماً افراد نقش زيادى در اين رابطه دارند. هر چند گفتيم كسى نمىتواند ادعا كند چنين باب توفيقى براى او باز است ولى